تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨ - درآمد

عناوين ديگرى مانند: هدايت، دعوت، موعظه، تبشير، تخويف، انذار، امر به معروف و نهى از منكر نيز با عنوان تبليغ، ارتباط نزديك دارند؛ اما هيچ يك از بار فرهنگى واژه «تبليغ» در انتقال پيام‌ها برخوردار نيستند.

از منظر قرآن كريم و احاديث اسلامى، رساندن پيام‌هاى سازنده خداوند مهربان به انديشه و دل مردم، مهم‌ترين وظيفه انبياى الهى و ادامه دهندگان راه آنان است. به انجام رساندن اين وظيفه تا آنجا اهمّيت دارد كه قرآن، خطاب به پيامبر گرامى اسلامْ تأكيد مى‌فرمايد:

«إِنْ عَلَيْكَ إِلَّا الْبَلاغُ».[١]

«برعهده تو جز رسانيدن [پيام‌] نيست».

و پيامبر بزرگوار اسلام، خود را به عنوان يك «مبلّغ» به مردم معرفى مى‌كند و مى‌فرمايد:

«إنّمَا أنَا مُبَلِّغٌ».[٢]

من، تنها ابلاغ كننده‌ام.

[١] شورا، آيه ٤٨.

[٢] مسند ابن حنبل، ج ٦، ص ٣٣( ح ١٦٩٣٤)؛ المعجم الكبير، ج ١٩، ص ٣٨٩( ح ٩١٤) و ص ٣٩٠( ح ٩١٥)؛ كنز العمّال، ج ٦، ص ٣٥٠( ح ١٦٠١٠).