تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣١ - قرآن

«بگو: «اگر پدران و پسران و برادران و زنان و خاندان شما، و اموالى كه گرد آورده‌ايد، و تجارتى كه از كسادش بيمناكيد، و سراهايى كه آنها را خوش مى‌داريد، نزد شما از خدا و پيامبرش و جهاد در راه وى دوست داشتنى‌تر است، پس منتظر باشيد تا خدا فرمانش را [به اجرا در] آورد»؛ و خداوند، گروهِ فاسقان را راهنمايى نمى‌كند.»

١٣٧. إرشاد القلوب: خداوند به موسى وحى كرد: «آرامش و آسايشم را به ياد بندگانم آر و با آنان نيكى كن، و مرا محبوب [دل‌] آنان ساز، كه آنان جز كسى را كه به ايشان نيكى كند، دوست نمى‌دارند».

١٣٨. رسول خدا صلى الله عليه و آله: خداوند به محرم رازش، موسى به عمران عليه السلام، وحى كرد: «اى موسى! مرا دوست بدار و مرا محبوبِ بندگانم گردان». [موسى‌] گفت: پروردگارا! من تو را دوست دارم؛ اما چگونه تو را محبوبِ بندگانت گردانم؟ [خداوند] فرمود: «نعمت‌ها و آزمايش‌هاي‌[١] را به يادشان آور؛ زيرا آنان از من جز خوبى به ياد ندارند».

١٣٩. امام زين العابدين عليه السلام: خداوند عز و جل به موسى عليه السلام وحى كرد: «مرا نزد بندگانم و آنان را نزد من، محبوب گردان!». [موسى‌] گفت: پروردگارا! چه كنم؟

فرمود: «احسان و نعمت‌هايم را به يادشان آور تا مرا دوست بدارند، كه اگر گريزپاى از درگاه يا گمراهى از آستان مرا بازگردانى، برايت از

عبادت يك صد سال كه روزهايش را روزه و شب‌هايش را بيدار باشى، برتر است».

[١]. در متن روايت« بلائى» آمده است كه معناى آزمايش و گرفتارى مى‌دهد و ممكن است به قرينه كلام و نيز روايت بعد، صورت اشتباهى از كلمه« آلائى» باشد، به معناى احسان و نعمت.