٩١.تفسير القمّى ـ به نقل از حفص بن غياث ـ :امام صادق عليه السلام فرمود : «اى حفص! دنيا در نزد من به منزله مُردار است ، كه در صورت اضطرار، از آن مى خورم. اى حفص! خداوند متعال مى داند كه بندگان چه خواهند كرد و به كجا ره سپار خواهند شد . پس به سبب علم قبلى اى كه در باره آنان دارد ، به هنگام اعمال بدشان ، با آنها بردبارى مى ورزد . بنا بر اين ، حُسن تعقيب (عجله نكردن در مجازات) از جانب كسى كه بيمِ از دست رفتن [و فرار مجرم] را ندارد ، تو را نفريبد» . امام عليه السلام سپس اين آيه را تلاوت كرد : «آن سراى آخرت را براى كسانى قرار مى دهيم كه در زمين ، خواستار برترى (سركشى) و فساد نيستند ، و فرجام ، از آنِ پرهيزگاران است» و شروع به گريستن كرد و فرمود : «به خدا سوگند كه با اين آيه ، آرزوها بر باد رفت» .

٩٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس خواستار آخرت است ، زيور دنيا را وا نهد ، و هر كس چنين كند ، به راستى كه از خداوند ، حيا كرده است.

٩٣.امام على عليه السلام : خوشا به حال بى رغبتان به دنيا و مشتاقان آخرت! اينان ، گروهى هستند كه زمين را فرش خود ، خاك آن را بستر ، و آبش را عطر خويش ، و قرآن را جامه زيرين و دعا را جامه رويينشان ساختند [١] و آن گاه مسيح وار از دنيا بُريدند.

[١] معناى عبارت : «قرآن را جامه زيرين قرار دادند» اين است كه قرآن ، به خاطر زياد قرائت شدنش ، همچون جامه زيرين كه به بدن چسبيده ، چسبيده به تن آنهاست و «دعا را جامه رويين (لباسِ رو) ساختند» نيز به اين معناست كه دعا ، همانند زره ، از بدن آنها محافظت مى كند .