دانشنامه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٤٤١
٢٢٤.امام على عليه السلام : كسى كه آخرت را بر دنيا ترجيح ندهد ، از خِرَد ، بى بهره است.
٢٢٥.امام على عليه السلام : هر كس رسـتگارى آخـرت را دوسـت دارد ، بـايد تقوا پيشه كند.
٢٢٦.امام على عليه السلام : كسى كه براى سراى اقامتش بكوشد ، عملش خالص مى گردد و بيمش فزونى مى گيرد.
٢٢٧.امام على عليه السلام : هر كس اعمالش از معصيت به سلامت مانَد ، به آرزويش از آخرت ، دست مى يابد.
٢٢٨.امام على عليه السلام : كام رواترينِ مردم از دنيا ، كسى است كه آن را رها مى كند ؛ و كام رواترينِ مردم از آخرت ، كسى است كه براى آن ، كار مى كند.
٢٢٩.امام على عليه السلام : اگر خواهان رستگارى و عزّتمندىِ آخرت هستيد ، از اين سراى فانى ، براى سراى باقى [ ، توشه ]برگيريد.
٢٣٠.امام على عليه السلام : خود را به پايبندى به ارزش هاى اخلاقى و به دوش كشيدن بار غرامت ها و بدهى ها[ى ديگران و پرداختن از طرف آنها ]عادت بده تا جانت شريف گردد و آخرتت آباد شود و ستايندگانت فزونى گيرند .
٢٣١.امام على عليه السلام : پربهره ترينِ مردم از آخرت ، آنان اند كه از دنيا كم بهره تر باشند .
٢٣٢.امام على عليه السلام : با ترك [علاقه مندى به] دنيا ، آخرت را تحصيل كنيد و با ترك دين ، دنيا را تحصيل نكنيد.
٢٣٣.امام على عليه السلام : كسى كه به نعمت هاى آخرت راغب باشد ، به اندكِ دنيا قناعت مى ورزد.
٢٣٤.امام على عليه السلام : كسى كه به آخرت يقين داشته باشد ، دنيا را فراموش مى كند.