اجاره ، از ريشه «أجر» به معناى «مزدى كه در برابر كارى پرداخت مى شود» [١] است. راغب ، در معناى «اجير» و «مستأجر» مى گويد: وَ الأَجيرُ ، فَعيلٌ بِمَعنى فاعِل أو مُفاعِلَ ، وَ الاِستِئجارُ ، طَلَبُ الشَّى ءِ بِالاُجرَةِ ، ثُمَّ يُعَبَّرُ بِهِ عَن تَناوُلِهِ بِالاُجرَةِ نَحوَ الاِستيجابِ فِى استِعارَتِهِ الإِيجاب وَ عَلى هَذا قَولُهُ تَعالى : «اسْتَئجِرْهُ إِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَئجَرْتَ الْقَوِىُّ الْأَمِينُ » [٢] . [٣] اجير بر وزن «فعيل» به معناى اسم فاعلى ، يعنى : «واگذار كننده نيروى كار خود به ديگرى ، در برابر مزد» است . و استئجار ، [ابتدا ،] «درخواست چيزى براى مزد» بوده و سپس براى «دريافت مزد» به كار رفته است ، مانند واژه استيجاب (درخواست موافقت) كه براى ايجاب (موافقت) به كار مى رود . بر همين اساس است اين سخن خداوند : «او را استخدام كن ؛ چرا كه بهترين كسى است كه استخدام مى كنى : نيرومند امانتدار است» .

[١] العين : ص ٣٨ . [٢] قصص : آيه ٢٦ . [٣] مفردات ألفاظ القرآن : ص ٦٥ .