٢٥.امام على عليه السلام ـ از سخنان ايشان خطاب به خوارج ، آن گاه كه از مسئله حَكَميّت روى برتافتند و نداى «حَكَميّت ، تنها از آنِ خداست» را سر دادند ـ :توفان شن (عذاب الهى) بر شما ببارد و گزارشگرى از شما بر جاى نماند! آيا پس از ايمان آوردنم به خدا و جهاد كردن در ركاب پيامبر خدا ، بر كفر خويش ، گواهى دهم؟! در اين صورت ، گم راه گشته ام و از ره يافتگان نخواهم بود. [١] [اميدوارم] به بدترين بازگشتگاه باز گرديد و در پى گذشتگان خويش (مشركان عصر جاهليّت) ره سپار شويد! بدانيد كه به زودى پس از من ، گرفتار ذلّتى فراگير ، شمشيرى برنده و انحصارطلبى اى كه ستمگران آن را در ميان شما راه و رسم خواهند كرد ، مى شويد .

٢٦.امام على عليه السلام : چون مرا از دست بدهيد ، پس از من چيزهايى خواهيد ديد ، به طورى كه هر يك از شما به خاطر چيزهايى كه از اهل انكار و تجاوز ، از انحصارطلبان و خفيف شمارندگان حقّ خداىِ بلندنام ، و از بيم بر جان خويش مى بيند ، آرزوى مرگ مى كند . پس هر گاه چنين شد ، همگى به ريسمان خداوند ، چنگ در زنيد و پراكنده مشويد و شكيبايى و نماز و تقيّه در پيش گيريد.

[١] اشاره است به آيه ٦ از سوره انعام . م .