روايت شده است: إنَّ للّهِِ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ عِلمَينِ : عِلما أظهَرَ عَلَيهِ مَلائِكَتَهُ وَ أنبِياءَهُ وَ رُسُلَهُ ... وَ عِلما استَأثَرَ بِهِ . [١] براى خداى خجسته و والا دو علم است : يكى علمى كه فرشتگان ، پيامبران و فرستادگانش را بر آن آگاه گردانيده ... و ديگرى علمى كه ويژه خود قرار داده است . و در حديثى ديگر از ايشان آمده است: إنَّ اسمَ اللّهِ الأَعظَمَ عَلى ثَلاثَةِ وَ سَبعينَ حَرفا، وَ إنَّما كانَ عِندَ آصِفَ مِنها حَرفٌ واحدٌ ... وَ نَحنُ عِندَنا مِنَ الاِسمِ الأَعظَمِ اثنانِ وَ سَبعونَ، وَ حرفٌ واحِدٌ عِندَ اللّهِ تَعالَى استَأثَرَ بِهِ فى عِلمِ الغَيبِ عِندَهُ . [٢] همانا اسم اعظم خداوند ، داراى هفتاد و سه حرف است و از اين تعداد ، تنها يك حرف آن ، در اختيار آصف [بن برخيا] بود ... و نزد ما از اسم اعظم ، هفتاد و دو حرف است . و يك حرف ، نزد خداى متعال است كه در انحصار خود او و در علم غيبش است. نيز مواردى از ويژه سازى خويش و يا وابستگان از اموال شخصى ـ كه شرح آن در آداب ايثار گذشت [٣] ـ استئثار ممدوح شناخته مى شود ، و به طور كلّى هر جا ويژه ساختن خود يا نزديكان بر اساس حكمت و منطبق با موازين عقل باشد ، استئثار ، ممدوح است.

[١] الكافى : ج ١ ص ٢٥٥ ح ١ ، الاختصاص : ص ٣١٣ ، بصائر الدرجات : ص ٣٩٤ ح ١٠ . [٢] الكافى : ج ١ ص ٢٣٠ ح ١ ، كشف الغمّة : ج ٢ ص ٤٠٣ ، دلائل الإمامة : ص ٤١٤ ح ٣٧٧ ، إثبات الوصيّة : ص ٢٥٤ ، بحار الأنوار : ج ١٤ ص ١١٣ ح ٥ . [٣] ر . ك : ص ١١٦ (ايثار / درآمد / مقدّم داشتن نزديكان) و ص ١٥٣ (ايثار / فصل چهارم / مقدّم داشتن خانواده) .