٥٧٢.امام على عليه السلام : خوشا به حال كسى كه علم و عملش را ، و دوستى و نفرتش را ، و گرفتن و وا نهادنش را ، و سخن گفتن و سكوتش را براى خداوند ، خالص گرداند!

٥٧٣.تحف العقول : [امام باقر عليه السلام ] فرمود : «هر كه براى خدا ، بر پايه ايمان به خدا و وفادارى به برادرى اش و به قصد جلب خشنودى خدا برادرى به دست آورد ، هر آينه ، پرتوى از نور خدا ، و امانى از عذاب خدا ، و حجّتى كه در روز قيامت با آن پيروز گردد ، و عزّتى پايدار ، و نامى فزاينده ، به دست آورده است ؛ چرا كه مؤمن ، نسبت به خداوند عز و جل ، نه پيوسته است و نه گسسته» . گفته شد : نه گسسته است و نه پيوسته ، يعنى چه ؟ فرمود : «به او چندان پيوسته نيست كه خودِ او باشد ، و از او چندان گسسته نيست كه از جز او باشد» .

٥٧٤.امام صادق عليه السلام : گاهى دوستى براى خدا و پيامبر اوست و [گاهى] براى دنيا . آنچه براى خدا و پيامبرش باشد ، ثواب آن بر عهده خداست ، و آنچه براى دنيا باشد ، ارزشى (ثوابى) ندارد.