١٠٤٧.امام صادق عليه السلام : چون پيامبر خدا به معراج برده شد و وقت نماز فرا رسيد ، جبرئيل عليه السلام اذان گفت . چون گفت : «اللّه أكبر ، اللّه أكبر» ، فرشتگان گفتند : اللّه أكبر ، اللّه أكبر . چون گفت : «أشهد أن لا إله إلاّ اللّه » ، فرشتگان گفتند : شريكان را كنار زد. چون گفت : «أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه » ، فرشتگان گفتند : [همان] پيامبرى كه برانگيخته شد. چون گفت : «حىَّ على الصلاة» ، فرشتگان گفتند : به عبادت پروردگارش ترغيب كرد. چون گفت : «حىَّ على الفلاح» ، فرشتگان گفتند : كسى كه از او پيروى كرد ، رستگار شد .

١٠٤٨.امام صادق عليه السلام : زمانى كه جبرئيل عليه السلام اذان را بر پيامبر خدا فرود آورد ، سر ايشان در دامن على عليه السلام بود . پس ، جبرئيل عليه السلام اذان و اقامه گفت . چون پيامبر خدا بيدار شد ، فرمود : «اى على! شنيدى؟». گفت : آرى . فرمود : «حفظ كردى؟». گفت : آرى . فرمود : «بلال را صدا بزن و آن را به او بياموز» . پس ، على عليه السلام بلال را فرا خواند و اذان را به او تعليم داد.

١٠٤٩.ـ به نقل از عِكرمة بن عبّاس [١] ـ تذكرة الحُفّاظ ـ به نقل از عِكرمة بن عبّاس [٢] ـ : اذان به همراه وجوب نماز ، بر پيامبر خدا نازل شد : «اى كسانى كه ايمان آورده ايد! هر گاه براى نماز روز جمعه ندا داده شد ، به سوى ذكر خدا بشتابيد» .

[١] در مأخذ ، اين گونه آمده است ؛ ولى چنين به نظر مى رسد كه تصحيف ، صورت گرفته و درست آن ، چنين است : «به نقل از عكرمه ، از ابن عبّاس» . عكرمه ، وابسته ابن عبّاس است .