٧٩١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : من ادب آموخته خدا هستم و على ، ادب آموخته من است . پروردگارم مرا به سخاوت و نيكى كردن فرمان داد و از بخل و سختگيرى بازَم داشت . در نزد خداوند عز و جل چيزى منفورتر از بخل و بدخويى نيست . بدخويى ، عمل را تباه مى كند ، آن سان كه سركه عسل را.

٧٩٢.امام صادق عليه السلام : خداوند عز و جل پيامبرش را بر محبّت خود پرورش داد و فرمود : «و به راستى كه تو داراى خويى بزرگ هستى» . آن گاه [ ، در كار دين و تشريع احكام ، ]به او اختيار داد و فرمود : «و آنچه را پيامبر به شما داد ، آن را بگيريد و از آنچه شما را بازداشت ، بازايستيد» و باز فرمود : «هر كه از پيامبر اطاعت كند ، هر آينه از خدا اطاعت كرده است» .

٧٩٣.امام صادق عليه السلام : خداوند ، رسول خود را تربيت كرد و فرمود : اى محمّد «عفو را بگير و به كار پسنديده فرمان ده ، و از نادانان رخ برتاب» ، [ يعنى ]فرمود : از ايشان آنچه آشكار و ميسّر است ، بگير ؛ و «عفو» يعنى حدّ وسط .

٧٩٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همانا مؤمن ، به ادب خداوند عز و جل رفتار مى كند ؛ هر گاه خدا به [زندگىِ ]او گشايش بدهد ، او گشاده دستى مى كند ، و هر گاه بر او تنگ بگيرد ، او نيز دست نگه مى دارد.

٧٩٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همانا مؤمن ، ادب نيكويى را از خداوندِ پاك و بلندمرتبه گرفته است . هر گاه خدا به [ زندگىِ] او گشايش دهد ، خود را در گشايش قرار مى دهد ، و هر گاه بر او تنگ گيرد ، او نيز [ بر خود] تنگ مى گيرد.