٩٤٥.امام صادق عليه السلام : خداوند عز و جل پيامبرش را تربيت كرد و نيكو تربيتش كرد و چون ادب و تربيتِ او را به كمال رساند ، فرمود : «همانا تو داراى خويى والا هستى» . آن گاه ، كار دين و امّت را به او واگذار كرد تا بندگان او را تربيت و اداره كند . پس فرمود : «آنچه را كه پيامبر به شما فرمود ، به كار گيريد و از آنچه شما را از آن نهى كرد ، بازايستيد » . پيامبر خدا ، هدايتْ شده و توفيقْ يافته بود و به وسيله «روح القُدُس» [١] تأييد و كمك مى شد . در هيچ امرى از امور اداره مردم ، دچار لغزش و خطا نمى شد ؛ چرا كه آراسته به آداب الهى بود.

٩٤٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بيمارى ، تازيانه خدا در روى زمين است و با آن ، بندگانش را تأديب [و تنبيه] مى كند.

٩٤٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بلا براى ستمگر ، مايه ادب است.

٩٤٨.امام حسين عليه السلام : بار خدايا! با نيكى كردنت [به من] ، مرا به دام عذابت مكشان [٢] ، و با بلا ، ادبم نفرما.

٩٤٩.امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعاى سحر ـ معبود من! مرا با كيفرت ادب مفرما ، و با حيله ات ، با من مكر مكن.

[١] مراد از روح القُدُس ، جبرئيل است كه در قرآن ، از او به «روح الامين» (شعراء ، آيه ١٩٤) نيز ياد شده و پاكىِ او از هر گونه خطا و آلودگى و گناه و گمراهى ، سبب ناميده شدن او به روح القدس است . الميزان ، ج ١٢ ، ص٣٤٧ .[٢] استدراج به اين معناست كه : هر گناهى كه بنده مرتكب مى شود ، خداوند به او نعمتى دهد و استغفار را از ياد او ببرد . يا اين كه : او را اندك اندك به دام اندازد و ناگهان و يك باره ، مجازاتش نكند.