٧٤٥.الطبقات الكبرى ـ به نقل از ضُمرة بن سعيد ـ : چون پيامبر خدا به مدينه آمد ، ميان مهاجران با يكديگر ، و [نيز] ميان مهاجران و انصار ، برادرى افكند . آنان را برپايه حقّ و هميارى و ارث بردن از يكديگر پس از مرگ ، به جاى ارث بردن خويشاوندان ، برادر قرار داد . آنان ، نود مَرد بودند : ٤٥ نفر از مهاجران و ٤٥ نفر از انصار . به قولى : يكصد نفر بودند : پنجاه مهاجر و پنجاه انصارى . و اين رويداد ، پيش از جنگ بدر بود. چون جنگ بدر به وقوع پيوست و خداى متعال ، اين آيه را نازل فرمود كه : «و خويشاوندان ، طبق كتاب خدا ، اولى به يكديگرند . همانا خدا به هر چيزى داناست» ، اين آيه ، آنچه را پيش از آن بود ، منسوخ كرد و ارث بردن بر پايه برادرى دينى از بين رفت و هر كس به نَسَب خويش بازگشت و خويشاوندانش ، ارث بَر او شدند.

٧٤٦.السيرة النبويّة ـ به نقل از ابن اسحاق ـ : پيامبر خدا ، ميان ياران مهاجر و انصارش برادرى افكند و ـ آن طور كه به ما رسيده است ، و پناه مى بريم به خدا از اين كه به ايشان چيزى ببنديم كه نفرموده است ـ فرمود : «دو به دو ، با يكديگر ، برادر خدايى [و دينى ]شويد» .

٧٤٧.السيرة النبويّة ـ به نقل از ابن اسحاق ـ : [پيامبر خدا] ، مسلمانان را به پيوند با يكديگر ، ترغيب فرمود و مهاجران و انصار را با هم ، و نه با ديگران ، برادر دينى قرار داد ، و كافران را دوستان يكديگر معرّفى نمود و سپس فرمود : « «اگر چنين نكنيد ، فتنه و فسادى بزرگ در زمين ، پديد خواهد آمد» » ؛ يعنى اگر مؤمن ، مؤمن را به جاى كافر ـ هر چند خويشاوند او باشد ـ به دوستى نگيرد ، «فتنه اى در زمين پديد خواهد آمد» ، يعنى حق و باطل ، مشتبه خواهد شد و به سبب دوست گرفتن مؤمن از ميان كافران (و نه از ميان مؤمنان) ، در جامعه ، تباهى بروز خواهد كرد . بعدا ميراث ها (و ارث بَرى) را به خويشاوندانى كه پس از برادرى افكندن ميان مهاجران و انصار اسلام آوردند ، بازگرداند و فرمود : « «و كسانى كه بعدا ايمان آوردند و مهاجرت كردند و در كنار شما جهاد نمودند ، اينان ، از شمايند و خويشاوند ، بر طبق كتاب خدا ، اولى به يكديگرند» » ، يعنى به ارث بردن . «همانا خدا به هر چيزى داناست» .