اسلام ، دينِ دوستى و برادرى است . [٢] از اين رو ، براى هر چه نزديك تر شدنِ مسلمانان به يكديگر ، اين آيين ، تنها به تشريع قانون برادرىِ دينى و تأكيد بر آثار و بركات فردى و اجتماعى ، [٣] و دنيوى و اخروى [٤] آن ، بسنده نكرده ، بلكه محبّت مسلمانان را نسبت به يكديگر ، به عنوان يك فريضه دينى ، واجب كرده است ، چنان كه از پيامبر اسلام ، روايت شده است: الحُبُّ فِى اللّه ِ فَريضَةٌ . [٥] دوستى در راه خدا ، يك فريضه است. و از اين بالاتر ، مى فرمايد: أوثَقُ عُرَى الإِيمانِ الحُبُّ فى اللّه ِ وَ البُغضُ فى اللّه ِ . [٦] محكم ترين رشته ايمان ، دوستى و دشمنى در راه خداست . و از اين بالاتر ، مى فرمايد: هَلِ الدّينُ إلاَّ الحُبُّ وَالبُغضُ؟! [٧] آيا دين ، جز دوستى ورزيدن و دشمنى كردن ، چيز ديگرى است؟!

[١] ر . ك : ح ٥٤٦ ، ٥٤٧ و ٥٤٨ .[٢] توضيح بيشتر اين مطلب ، در عنوان «المحبّة (دوستى)» خواهد آمد . گفتنى است كه بخشى از مسائل مشترك ميان عنوان دوستى و برادرى ، در آن عنوان ، مطرح خواهد شد .[٣] ر . ك : ص ٢٣ (تشريع برادرىِ دينى) .[٤] ر . ك : ص ٣١ (جامعه دينى ، همانند پيكرى واحد است) .[٥] ر . ك : ح ٥٨٠ .[٦] ر . ك : ح ٥٩٣ .[٧] ر . ك : ح ٥٨٥ .