محدّث نورى آورده ، يافته نشده ، و اگر چنين متنى وجود داشت ، بى ترديد ، لااقل در شرايط كنونى از طريق جستجوى رايانه اى دستيابى به آن ، ممكن بود . شايد مقصود وى از متن مورد اشاره ، روايتى است كه دلالت دارد بر اين كه در روز عيد غدير ، پيامبر خدا ، امام على عليه السلام را به برادرى برگزيد .

ج ـ صيغه عقد اخوّت ، ايراد محتوايى دارد

آنچه به عنوان صيغه عقد اخوّت مطرح شده ، از نظر محتوا نيز بى اشكال نيست ؛ زيرا : اوّلاً همان طور كه اشاره كرديم ، حقوق برادرىِ دينى كه در احاديث اسلامى مورد تأكيد قرار گرفته ، قابل اسقاط نيست . ثانيا با عنايت به اين كه آينده انسان ، قابل پيش بينى نيست ، تعهّد شرعى به اين كه شخص متعهّد ، بدون همراهى او به بهشت نرود ، در صورتى كه همراه ، مستحقّ شفاعت نباشد ، صحيح نيست.

د ـ مكروه بودن اجبار خود بر چيزى

آخرين نكته ، اين است كه از منظر احاديث اهل بيت عليهم السلام ، ايجاد تعهّدات وجوبى براى خود ، نه تنها ممدوح نيست ، بلكه مذموم است. [١] بنا بر اين ، حاصل بررسى هاى انجام شده نشان مى دهد كه ايجاد تعهّد شرعى با صيغه عقد اخوّت مورد اشاره ، اگر مذموم نباشد ، بى ترديد ، اقدامى درخور ستايش نخواهد بود.

[١] ر . ك : وسائل الشيعة: ج ٢٣ ص ٣٠٣ (باب ششم : كراهة إيجاب الشيء على النفس دائما) .