١١٩٥.كنز العُمّال ـ به نقل از نعمان بن سعد ـ : على عليه السلام هر گاه صداى اذان را مى شنيد ، مى فرمود : «هر گواهى دهنده اى را بر اين ، گواه مى گيرم [١] و به جاى هر منكِرى ، آن را به دوش مى كشم» .

١١٩٦.علل الشرائع ـ به نقل از زراره ـ : به امام باقر عليه السلام گفتم : هنگام شنيدن صداى اذان ، چه بگويم؟ فرمود : «با هر ذاكرى ، ذكر خدا بگو» . [٢]

١١٩٧.امام باقر عليه السلام ـ به محمّد بن مسلم ـ : اى محمّد بن مسلم! ذكر خدا را در هيچ حالى فرو مگذار . [حتّى] اگر در حال قضاى حاجت بودى و صداى اذان مؤذّن را شنيدى ، ذكر خدا بگو و آنچه را كه مؤذّن مى گويد ، بازگو كن.

١١٩٨.علل الشرائع ـ به نقل از ابو بصير ـ : امام صادق عليه السلام فرمود : «اگر در حال قضاى حاجت بودى و صداى اذان را شنيدى ، آنچه را كه مؤذّن مى گويد ، بازگو كن و در آن حال نيز ذكر خداى عز و جل را وا مگذار ؛ چرا كه ذكر خدا در همه حال ، خوب است» . سپس فرمود : «آن گاه كه خداوند متعال با موسى بن عمران نجوا كرد ، موسى گفت : اى پروردگار من! آيا از من ، دورى كه فريادت بزنم ، يا به من نزديكى تا با تو نجوا كنم؟ خداوند عز و جل به او وحى فرمود كه : اى موسى! من همنشين كسى هستم كه مرا ياد كند . پس موسى گفت : اى پروردگار من! [گاه ،] من در وضعى هستم كه تو را ارجمندتر از آن مى دانم كه در آن وضع ، تو را ياد كنم . فرمود : اى موسى! در همه حال ، مرا ياد كن» .

١١٩٩.امام صادق عليه السلام : هر كس بانگ «أشهد أن لا إله إلاّ اللّه » و «أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه ِ» مؤذّن را بشنود و از روى باور و براى رضاى خدا بگويد : «من نيز گواهى مى دهم كه معبودى جز خداى يكتا نيست و گواهى مى دهم كه محمّد صلى الله عليه و آله پيامبر خداست ، و اين دو ، در برابر همه كسانى كه ناباور و منكِرند ، مرا بس اند، و با گفتن اين دو [شهادت] ، كسى را كه بدانها اقرار مى كند و گواهى مى دهد ، تأييد مى كنم» ، به شمارِ كسانى كه منكِر و ناباورند و به شمار كسانى كه اقرار دارند و به رسميت مى شناسند ، براى او پاداش خواهد بود .

[١] در مأخذ به همين نحو آمده است ؛ امّا شايد درستش چنين باشد : «من نيز هم صدا با هر گواهى دهنده اى ، بدان گواهى مى دهم» .[٢] يعنى اين ، اختصاص به اذان ندارد ؛ بلكه هر كس ذكر خدا گفت ، تو نيز با او هم صدا شو و همان ذكر را بگو .