٥٤٩.عُدّة الداعى ـ به نقل از عبد المؤمن انصارى ـ بر ابوالحسن موسى بن جعفر عليه السلام وارد شدم . محمّد بن عبد اللّه جعفرى در حضور ايشان بود . به او تبسّمى كردم . امام عليه السلام فرمود : «او را دوست مى دارى؟» . گفتم : آرى ، و او را جز به خاطر شما دوست نمى دارم. فرمود : «او برادر توست . مؤمن ، برادر پدرى و مادرىِ مؤمن است . كسى كه به برادرش تهمت بزند ، ملعون است ، ملعون . كسى كه كلاه سرِ برادرش بگذارد ، ملعون است ، ملعون . كسى كه خيرخواه برادرش نباشد ، ملعون است ، ملعون . كسى كه چيزى را به انحصار خودش درآورد و آن را از برادرش دريغ نمايد ، ملعون است ، ملعون . كسى كه خود را از دسترس برادرش دور نگه دارد ، ملعون است ، ملعون . كسى كه غيبت برادرش را بكند ، ملعون است ، ملعون» .

٥٥٠.امام عسكرى عليه السلام ـ در نامه اش به مردم قم و آبه [١] ـ: خداوند متعال ، از سرِ جود و مِهر ، با فرستادن پيامبرش محمّد صلى الله عليه و آله به عنوان نويد دهنده و هشدار دهنده ، بر بندگانش منّت نهاد ، و شما را توفيق پذيرفتن دينش داد ، و شما را به هدايتش مفتخر ساخت . پس ، نيّت ما ، نسبت به درستى آراى شما ، همواره استوار است و [از اين بابت،] آسوده خاطريم . و قرابت ميان ما و شما ، محكم است . اين ، سفارشى است كه گذشتگان ما و گذشتگان شما بدان توصيه كرده اند، و عهدى است كه به جوانان ما و پيران شما شده است . پس ، پيوسته به واسطه خويشاوندى نزديكى كه خداوند ، ما را بر آن گِرد آورده است ، بر اعتقاد كامل هستيد . عالِم (امام كاظم عليه السلام ) ـ كه درود خدا بر او باد ـ مى فرمايد : «مؤمن ، برادر مؤمن است ، از يك مادر و پدر» .