دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩

سپس ، صاحب مستدرك مى گويد: قلت: لم نعثر على النصّ الذى أشار إليه ، ولا على كيفيّة هذا العقد فى مؤلّف إلاّ فى كتاب زاد الفردوس لبعض المتأخّرين ، قال فى ضمن أعمال هذا اليوم المبارك: وينبغى عقد الأُخوّة فى هذا اليوم مع الإخوان ، بأن يضع يده اليمنى على يمنى أخيه المؤمن ، ويقول: «واخيتك فى اللّه ، و صافيتك فى اللّه ، و صافحتك فى اللّه ، و عاهدت اللّه ، و ملائكته ، و كتبه ، و رسله ، و أنبياءه ، والأئمّة المعصومين عليهم السلام ، على أنّى إن كنت من أهل الجنّة والشفاعة ، واُذن لى بأن أدخل الجنّة ، لا أدخلها إلاّ وأنت معى» ، فيقول الأخ المؤمن: «قبلت» ، فيقول: «أسقطت عنك جميع حقوق الأُخوّة ، ما خلا الشفاعة والدعاء والزيارة» . [١] من ، حديثى را كه او به آن اشاره كرده و نيز چگونگى پيمان برادرى را ، جز در زاد الفردوس كه از مؤلّفات يكى از متأخّران است ، نيافتم . وى در ضمن اعمال اين روز فرخنده ، گفته است : شايسته است كه در اين روز ، با برادران ، عقد اخوّت بسته شود ، بدين گونه كه دست راست را بر دستِ راست برادر مؤمنش بگذارد و بگويد : «با تو در راه خدا ، پيمان برادرى مى بندم و با تو در راه خدا ، يك رو (خالص) شدم و در راه خدا ، با تو مصافحه كردم و با خداوند و فرشتگانش و كتاب هايش و پيامبرانش و فرستادگانش و امامان معصوم عليهم السلام ، عهد بستم بر اين كه اگر از اهل بهشت و شفاعت شدم و اجازه يافتم كه وارد بهشت شوم ، داخل آن نشوم ، مگر اين كه تو همراهم باشى» و آن يكى پاسخ دهد : «پذيرفتم» . سپس ادامه دهد : «همه حقوق برادرى را از تو ساقط كردم ، جز شفاعت ، زيارت و دعا را» . محدّث قمى ـ رضوان اللّه تعالى عليه ـ ضمن نقل صيغه اخوّت از منبع