مسيحيّت، از واژه مسيح، روشن‌ترين لقب حضرت عيسى (ع) گرفته، وبراى آن معانى متعدّدى ذكر شده است؛ ولى دو معناى زير از همه، مشهورتر و مستعمل‌تر است: الف- مسيح، چنان كه پيشتر گفتيم مأخوذ از ماشِيحَ است كه واژه عبرى و به معناى مسح و تدهين شده مى‌باشد؛ زيرا يهوديان بر اساس يك سنّت ديرينه، رهبران بزرگ سياسى- اجتماعى و سلاطين را طىّ مراسمى با روغنى مقّدس، مسح مى‌كرده‌اند، «١» تا به اين وسيله، آنان تقدّس و حرمتى والا يافته و واجب الاطاعة گردند. امّا حضرت عيسى (ع) را مجازاً مسيح خوانده‌اند؛ زيرا توسط كسى با روغن، مسح نشده بود. «٢» ب- مسيح (ماشيح) به معناى ناجى (نجات دهنده) است؛ زيرا كه آمدنش را پيامبران بنى اسرائيل به ويژه حضرت يحيى (ع) «٣» به ملت يهود، نويد مى‌دادند، هر چند بعد از ظهور به مخالفت و دشمنى با آن حضرت پرداخته، و پيامبرى‌اش را از اساس مورد انكار قرار دادند. ولى به عقيده مسيحيان حضرت عيسى (ع) همان «مسيح موعود» است. چنان كه در انجيل يوحنّا (باب ٤، جملات ٤٢- ٤٣) آمده: «.. زيرا خود شنيده ودانسته‌ايم كه او در حقيقت، مسيح ونجات دهنده عالَم است». بنابراين، روشن شد كه در مركز آيين مسيحيّت «شخصيّت بنيانگذار آن، عيسى (ع) قرار دارد و اين دين با نام و القاب او در جهان، شناخته شده است. چنان كه اسامى و عناوين اين دين از قبيل: مسيحيّت، دين عيسى، دين مسيح، كيش نصارا و غير آن ونيز القاب مربوط به پيروان آن، مانند عيسويان، مسيحيان، نصارايا نصرانيان و نظاير آن همگى بر اين حقيقت، گواهى مى‌دهند. همچنان كه مبدأ و مبناى تاريخى مسيحيّت و مسيحيان نيز ميلاد حضرت عيسى مسيح (ع) قرار گرفته است، كه اين‌ها را بايد از