جهان، بركت خواهند يافت.» «١» حضرت ابراهيم (ع) كه به عبرى او را «ابرام» به معناى «پدر عالى قدر» مى‌خوانند حدود قرن نوزده يا هيجده پيش از ميلاد ظهور و قوم خود را به سوى خداوند يكتا، دعوت كرد. وى پدر همه پيامبران بنى اسرائيل- و نيز نياى بزرگ حضرت محمّد (ص)- است. پدرش «تارح بن ناحور» نام داشت. «٢» بنا به نقل روايات و اخبار كتب دينى يهوديان، قبيله حضرت ابراهيم (ع) مانند ديگر قبايل و عشاير سامى نژاد، يعنى نياكان بابلى‌ها، آرامى‌ها، فنيقى‌ها، عموريان و كنعانيان پس از قرن‌ها بيابان گردى و خانه به دوشى، از حالت حركت و چرخش به در آمده، و استقرار و قرار يافته‌اند. بر اين اساس، قبيله ابراهيم نيز روزگارى در كشور بابل (بين النهرين) و در شهرى به نام «اور»- واقع در جنوب بين النّهرين- كه از شهرهاى «كلده» بوده، و ظاهراً زادگاه ابراهيم (ع) هم به شمار مى‌رود، سكونت اختيار كرده بوده‌اند. اما پس از مدتى به خاطر اين كه اوضاع اجتماعى آن جا- براثر يورش اقوام مهاجم آريايى- دستخوش اختلال و آشفتگى گرديده بود ناچار شد با همسرش سارا (ساره) و برادر زاده‌اش لوط و همراه با قبيله كوچك خود از شهر اور رو به سوى مغرب نهاده، و به شهر «حرّان» در منتهى اليه سر حدّ شمالى بيابان عربستان «٣» رهسپار گردد و در آن جا هم با پيروان آيين خرافى و بت پرستى و نيز پديده پرستان،