بنيان گذار اين فرقه، شخصى به نام «عانان بن داوود بغدادى» به سال ٧٦٧ ميلادى بود. وى كه فردى عالم و حبرى معروف بود بر خلاف عقيده عامّه يهود، قيام و اعلام كرد كه حقايق عالى دين، تنها محدود به متون كتب عهد عتيق است و بس؛ تلمود قدّوسيّت و سنديّت ربّانى ندارد. از رو، عوام يهود، او را بدعت گزار دانسته، پيروان او را «اطفال كتاب»، نام نهادند. اين گروه را قرائيم يعنى قرائت كنندگان كتب عهد عتيق گويند. «١» ٥- كاتبان (سوفريم): اين گروه كسانى بودند كه كارشان استنساخ (بازنويسى) كتاب مقدّس بود؛ تا آنان را به اشخاصى كه خواستار آن بودند بفروشند؛ و منظورشان از اين كار هم تجارت، كسب در آمد و پول بوده است. برخى از افراد اين گروه را كه به كار تعليم تورات هم مى‌پرداختند «رابى» به معناى آموزگار و «اب» به معناى پدر مى‌گفتند. ٦- عيسويّه: يكى ديگر از فرقه‌هاى مذهبى يهود، عيسويّه، يعنى پيروان «ابو عيسى اسحاق بن يعقوب اصفهانى» مى‌باشند، كه در قرن هشتم ميلادى در زمان منصور عبّاسى مى‌زيسته است. او دعوت مردم را به كيش خويش از اواخر روزگار بنى اميّه آغاز، ودر زمان منصور، خليفه عبّاسى با عدّه‌اى از يهوديان، خروج كرد و گروه بسيارى از مسلمانان را در «شهر رى» كشت؛ تا اين كه سرانجام خود و عدّه‌اى از پيروانش به قتل رسيدند. ابوعيسى مى‌گفت‌كه: پيامبر و مسيح، پنج تن بودند كه چهار تن از آنان يكى پس از ديگرى ظهور كردند، و خود آخرين مسيحى است كه يهوديان در انتظار او هستند؛ و خداوند با وى سخن گفت كه بنى اسرائيل را از دست اقوام ستمگر برهاند؛ و مى‌گفت كه: مسيح، بهترين فرزند آدم و بالاتر از پيامبران گذشته است (البته مسيح يهوديان نه عيسى مسيح). او خود را نيز رسول خدا مى‌دانست! ابو عيسى تمام ذبايح را حرام كرد و مردم را از خوردن گوشت هر ذى روحى- از پرنده و چرنده- برحذر داشت. او همچنين نمازهايى بر يهوديان واجب كرد كه پيش از آن در دين يهود، وجود نداشت. «٢»