در كتاب اوستا «يسناى ١١ و ١٧» آتش را پنج نوع مى‌شمارد و اسامى آن‌ها عبارتند از: ١- آتش معابد كه آتش و هرام ناميده مى‌شود. ٢- آتش در جسم و جان آدميان وجانوران. ٣- آتش نهفته در نباتات. ٤- آتش نهفته در ابر (صاعقه). ٥- آتش موجود در بهشت در حضور اهورا مزدا. آلات و ادوات آتشكده عبارت است از: هاون، براى فشردن هوم يا گياه، دسته هاون، چوب برسم، كه موبد به وسيله آن، مشعل آتش را به هم مى‌زند و از خاموش شدن جلوگيرى مى‌كند، برسمدان، كارد كوچك، چند جام، چند پياله، رسن و ريسمان و سنگ بزرگ چهار گوشه‌اى به نام «ارويس گاه» كه آلات مزبور را روى آن مى‌گذارند. «١» ٥- دفن مردگان‌ زرتشتيان، اجساد مردگان خودرا در محلّى به نام برج يا دخمه خاموشان، در فضايى باز، قرار مى‌دادند تا طعمه لاشخوران شود؛ زيرا نزد آنان عناصر خاك، آب و آتش، مقدّس است و نبايد آلوده شود. دليل ديگر آن كه اين رسم مغان بوده كه مردگان خود را طعمه حيوانات مى‌كردند. هنگام كفن و دفن اگر كسى دستش به جسد مرده برسد بايد غسل مس ميّت به جا آورد؛ و براى انجام اين كار تنها، آب، كافى نيست بلكه ابتدا بايد مقدارى «ادرار گاو»- كه به خاطر اثر ضدّ عفونى اش، در آيين زرتشت از مطهّرات شمرده شده است- با آب، مخلوط شود و با آن بدن را ضدّ عفونى كرد، سپس با آب خالص شست و شو داد. براى مرده، سه روز مراسم عزا مى‌گيرند؛ و به آن «پُرسه» مى‌گويند. پس از آن مراسمى در سر سى روز، چهل روز و سر سال براى شخص از دنيا رفته برگزار مى‌كنند. امّا موبدان روشنفكر تهران و غير آن، درچند سال اخير اين رسم را لغو كرده‌اند،