شده‌اند، كه داراى كتب آسمانى، برنامه‌ها، شرايع و اديان مستقل الهى بوده‌اند. «١» قرآن كريم براى حضرت نوح (ع) كتاب آسمانى، معرّفى نمى‌كند و از كتاب حضرت ابراهيم (ع) تنها «صحف ابراهيم» «٢» را نام مى‌برد، اما براى سه پيامبر بزرگ ديگر يعنى موسى (ع)، عيسى (ع) و محمد (ص) كتاب‌هايى به نام‌هاى «تورات»، «انجيل» و «قرآن» بر مى‌شمارد، و بارها از تورات و انجيل نام برده، و پيروان اديان يهودى و مسيحى را «اهل كتاب» مى‌داند، «٣» كه اين از اهميت دو دين ياد شده و نيز از اعتبار و ارزش كتب آسمانى آن‌ها نزد قرآن، و مسئوليّت‌هاى سنگينى كه متوّجه پيروان آن‌ها مى‌باشد حكايت مى‌كند. «٤» به عنوان نمونه، دو آيه زير، ذكر مى‌شود: إِنَّا أَنْزَلْنَا التَّوْرَاةَ فِيهَا هُدىً وَنُورٌ يَحْكُمُ بِهَا النَّبِيُّونَ الَّذِينَ أَسْلَمُوا لِلَّذِينَ هَادُوا وَالرَّبَّانِيُّونَ وَالْأَحْبَارُ بِمَا اسْتُحْفِظُوا مِن كِتَابِ اللّهِ وَكَانُوا عَلَيْهِ شُهَدَاءَ ... وَقَفَّيْنَا عَلَى‌ آثَارِهِم بِعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ مُصَدِّقاً لِمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرَاةِ وَآتَيْنَاهُ الْإِنْجِيلَ فِيهِ هُدىً وَنُورٌ وَمُصَدِّقاً لِمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرَاةِ وَهُدىً وَمَوْعِظَةً لِلْمُتَّقِين. وَأَنْزَلْنَا