اوّل از طلوع آفتاب تا ظهر، نماز ديگر از ظهر تا دو يا سه ساعت مانده به غروب، كه به آن نماز نيم روز يا ظهر مى‌گويند، سوّم نماز پسين است كه وقت آن بعد از ظهر تا غروب آفتاب و هنگام طلوع اوّلين ستاره در آسمان است، ديگر نماز مغرب يا شب است كه وقت آن از غروب تا نيمه شب مى‌باشد، پنجم نمازى است كه از نيمه شب تا طلوع آفتاب بايد خوانده شود. گفتنى است نماز در دين زرتشت بايد به سمت نور يا آتش، خوانده شود. «١» ٢- مراسم كُشتى و سِدرِه پوشى‌ كشتى بستن از ضروريّات دين زرتشت است. كُشتى يا گُشتى يا كُستى، كمربند ويژه مزدا پرستان است كه به گونه‌اى خاص واز تعداد معيّنى نخ پشمى بافته مى‌شود، و وقتى كودك زرتشتى به سنّ بلوغ (از هفت تا پانزده سالگى به اختلاف) رسيد، بايد اين كمربند را به كمر ببندد. اين سنّت از «جمشيد» باقى مانده و زرتشت نيز به آن، رسميّت بخشيده و مقرّر كرده كه طبق آيين، آن را بر روى «سِدرِه» به كمر ببندند. هنگام باز و بسته كردن كشتى، نيايشى مى‌سرايند ود ر آن از خداوند مى‌خواهند كه دشمنان رااز آن‌ها دور كند و جز در راه انديشه، گفتار و كردار نيك گام بر ندارند، و از گناهان توبه كرده و آمرزش خواهند. سدره نيز پيراهن مخصوص آنان است و آن پوششى كوچك شبيه زير پيراهن است كه به شكل خاصّى دوخته مى‌شود. سدره نيز از عصر جمشيد به يادگار مانده و پوشش آن از واجبات آيين زرتشت است. در دوره باستان از پانزده سالگى كه سنّ بلوغ بود سدره، بر تن مى‌كردند و كمربند مخصوص (كشتى) را بر روى آن مى‌بستند ولى بعدها اين سنّت واجب از پانزده سالگى به هفت سالگى، تنزّل كرد. وقتى كه دختر يا پسر زرتشتى به سن هفت تا پانزده سالگى رسيد و تعاليم مذهبى را از اوستا فرا گرفت اولياى او، روزى را براى برگزارى مراسم «سدره پوشى» و بستن «كشتى» به كمر او تعيين و از خويشان ودوستان براى برگزارى اين مراسم دعوت مى‌كنند. پس از تهيّه مقدّمات جشن،