آنچه در گوش شنويد بر بام‌ها موعظه كنيد؛ و از قاتلان جسم كه قادر بر كشتن روح نى‌اند بيم مكنيد، بلكه از او بترسيد كه قادر است برهلاك كردن روح و جسم را نيز در جهنّم ...» «١» مى‌دانيم كه مسيحيان به نشانه مصلوب شدن عيسى مسيح (ع) در راه گناهان بشر، صليبى به گردن مى‌آويزند. امّا از انجيل، بر مى‌آيد كه خود حضرت عيسى (ع) بارها گفته بود كه پيرو واقعى او كسى است كه «صليب خود» را بردارد و به دنبال من بيايد؛ «... هر كه صليب خود را بر ندارد واز عقب من نيايد نمى‌تواند شاگرد من گردد.» «٢» هر كه خواهد از عقب من آيد خويشتن را انكار كند و صليب خود را برداشته، مرا متابعت نمايد، زيرا هر كه خواهد جان خود را نجات دهد آن را هلاك سازد و هر كه جان خود را به جهت من و انجيل برباد دهد آن را برهاند.» «٣» از اين سخنان مى‌توان به روشنى دريافت كه سابقه آويختنِ نشان صليب، به دوران زندگى آن حضرت، بر مى‌گردد، و نبايد آن را نشانه مصلوب شدن او دانست. بلكه اين سنّت بايد به «انكار خويشتن» و اعلام آمادگى براى فداكارى و ايثار تا سر حدّ شهادت در راه خدا تفسير شود. «٤» همچنان كه حضرت مسيح (ع) واژه مقدس «تعميد» را براى بيان آرزوى شهادت در راه خدا (كه به معناى تعميد در خون باشد) به كار مى‌برد. «٥» (مانند وضوى خون در ادبيات اسلامى).