هم اين كه در ابعاد نظرى و عملى به دفاع از آن همّت گمارده، و با پيروان اديان ياد شده نيز برخوردى واقع بينانه‌تر داشته باشند. در خاتمه، ياد آور مى‌شويم از آن جا كه موضوع تحقيق در اين نوشتار «آشنايى با اديان الهى» است، شيوه درست و منطقى تحقيق، اقتضا مى‌كند كه در معرّفى اين اديان تا آنجا كه مى‌توان مآخذ و منابع مربوط به آن‌ها، به ويژه از منابع و متون دينى آن‌ها استفاده شود. از اين رو، كوشش مى‌شود تا مسائل و وقايع مربوط به اين اديان از منابع و كتب دينى و تاريخى آن‌ها نقل شود. البتّه طبيعى است كه در بسيارى از موارد ديدگاه آن‌ها با ديدگاه اسلامى و قرآنى، تفاوت يا تفاوت‌هايى داشته باشد كه ناچاريم ديدگاه‌هاى متفاوت را تا آن جا كه ممكن است در پاورقى‌ها و يا در متن ياد آور شويم، و تحقيق و بررسى بيشتر را به متربيان و ساير خوانندگان محترم واگذاريم. معناى دين‌ واژه دين گرچه عربى است ولى در فرهنگ لغات ملل مختلف به معانى: حكم و قضا، رسم و عادت، شريعت و مذهب، همبستگى و غير آن، آمده است؛ «١» و در فرهنگ لغات عربى و استعمال‌هاى قرآنى نيز به معانى زيادى از جمله: جزا، حساب، قانون، شريعت، طاعت و بندگى، تسليم و انقياد، ملّت، اسلام، روش و رويّه، شرك و بت پرستى و توحيد و خدا پرستى آمده است. «٢» اما معناى اصطلاحى دين، از ميان تعاريف ارائه شده، به نظر مى‌رسد كه بهترين وجامع‌ترين تعريف از سوى مفّسر كبير قرآن، علّامه طباطبايى ارائه شده باشد. تعاريف او از دين عبارتند از: ١- دين، عقايد و دستورهاى عملى و اخلاقى است كه پيامبران (ع) از طرف خدا