زيرا آن حضرت از ثروت فراوانى كه از راه كشور گشايى و تجارت به دست آورده بود بناى «هيكل» يا همان معبد اورشليم و بيت المقدس را كه بعدها به نام او ثبت گرديد و به «معبد سليمان» شهرت يافت، توسط معماران، مهندسان و هنرمندان فنيقى، آشورى و مصرى به طرز با شكوه و مجللى ساخت، و در كنار آن مذبح (قربانگاه) و زائر سراهايى نيز بنا كرد. سليمان (ع) دستور داد تا صندوق عهد «الواح تورات» را در آن معبد و در داخل حرمى كه به همين منظور درست كرده بودند قرار دهند؛ و كسى جز كاهن بزرگ حقّ ورود به داخل حرم را نداشت كه او نيز سالى يك بار مى‌ اديان شناسى ٤٤ در انتظار مسيح موعود(ع) ..... ص : ٤٢ توانست داخل شود. اين معبد پس از چند قرن به دست بُخْتنَّصّر، و پس از او توسط روميان به كلّى ويران گرديد، و تنها ديوار خرابه‌اى از آن باقى ماند، كه نزد يهوديان به نام «ديوارندبه» شهرت دارد و از احترام و تقدّس خاصى برخوردار است. به اين سبب به «ديوار ندبه» شهرت يافته است؛ چون كه همه ساله يهوديان به پاى اين ديوار خرابه مى‌آمدند و گريه و ندبه كرده و مى‌كنند. حضرت سليمان (ع) نيز پس از سپرى كردن دوران با شكوه حكومت خويش، سرانجام به ديار باقى شتافت. پس از آن حضرت، از آن جا كه وى جانشين شايسته‌اى نداشت در ميان دوازده سبط و قبيله يهود، تفرقه افتاد. ١٠ سبط مقيم منطقه شمال كنعان، زير بار حكومت جانشين سليمان نرفتند و در ناحيه شمال، دولت مستقلى به نام «دولت اسرائيل» تشكيل دادند. در جنوب هم دو سبط «يهودا» و «بنيامين» دولت يهود را به وجود آوردند. دولت اسرائيل به مدت ٢٠٠ سال، دوام آورد، و سرانجام به دست آشورى‌ها منقرض گرديد. ولى دولت يهود اگر چه يكبار به دست آشورى‌ها افتاد امّا ٣٠٠ سال دوام آورد و سرانجام توسط بُخْتُنَّضَّر- پادشاه كلده- از ميان رفت. «١» اسارت قوم يهود