٣- ويشنو، خداى حفظ كننده. «١» در مصر باستان نيز در باب «تثليث الوهيّت» انديشه هايى رواج داشته كه بى شباهت به عقايد مسيحيان درباره تثليث نيست. خدايان اساطيرى سه گانه مصريان عبارتند از: ١- اوزيريس، خداى پدر، كه رب النّوع خورشيد غارب (غروب كننده) ناميده مى‌شد. ٢- ايزيس، خداى همسر يا مادر، كه ربّ النّوع آسمان و ماه بوده است. ٣- هو روس، خداى پسر وفرزند، كه ربّ النّوع خورشيد طالع (طالع كننده) بوده است. «٢» اقوام سامى نژاد ساكن جزيرة العرب نيز به خدايان سه گانه معتقد بوده‌اند كه به «خداى سه گانه سنتى سامى» شهرت داشته است. اسامى آن‌ها چنين بوده است: اللّه (خداى متعال)، اللّات (خداى بزرگ مادر) و بعل (خداوندگار، ربّ). متكلّم مسيحى معاصر «توماس ميشل» پس از نقل اين خدايان سه گانه بت پرستان و مشركان جزيرة العرب مى‌نويسد: به نظر مى‌رسد برخى از تازه مسيحيان عرب، اين مفهوم تثليثى بت پرستان را از روى ناآگاهى به اصول ديانت مسيحى پسنديدند و خداى متعال مشركان را با پدر، بزرگ مادر را با مريم وخداوند مولود جسمانى از آن دورابا مسيح، خلط كرده‌اند. قطعاً اين قضيّه، چيزى جز تحريف عقيده واقعى مسيحيان نيست. «٣» «٤» پژوهشگر معروف غربى «فليسين شاله» درباره پيشينه عقيده به تثليث مى‌نويسد: «مشركانى كه سپس مسيحى شدند عقيده دارند كه خدايان براى پيدايش مردان بزرگ با بشر، آميزش دارند. از اين نظر عيسى، وجودى الهى از مريم است. از نظر فلاسفه رواقى و فيلسوف يهودى «فيلون»، عيسى، فعل خداست. اين عقيده را «سن ژوستن» و