رازگوى دوران هجران و حرمان خود، خداى يكتاى مهربان پيوست. «١» يوشع (ع) تا عيسى مسيح (ع) پس از حضرت موسى (ع)، «يوشع بن نون» وصى و جانشين او گرديد. وى بنى اسرائيل را به سوى كنعان و فلسطين، روانه ساخت. اما آن‌ها نتوانستند به راحتى و با سرعت، وارد شهرهاى كنعان شوند؛ زيرا با مقاومت دليرانه مردم آن نواحى مواجه شدند. از اين رو، طبق روايات موجود، بنى اسرائيل، سرزمين كنعان را در طول زمان و پس از جنگ‌هاى خونين فراوان، تصرّف كردند؛ زيرا كنعانيان دژها و قلاع مستحكم و استوارى در شهرهاى خود، ايجاد كرده بودند، و اسلحه‌ها وتجهيزات جنگى آن‌ها نيز از بنى اسرائيل پيشرفته‌تر بود. به ويژه اين استحكامات و تجهيزات در ام القراى شهرهاى كنعان و فلسطين، يعنى: اورشليم (بيت المقدّس) كه در نقاط كوهستانى مرتفع، واقع شده بود بيشتر و چشمگيرتر بود. براى همين، فتح و تصرّف اين شهر حدود ٢٠٠ سال طول كشيد. «٢» بنى اسرائيل پس از تصرف و استقرار، در بخشى از مناطق كنعان، براى اداره امور خود به حكومت قضات ياداوران كه بيشتر اينان نيز از پيامبران الهى بودند گردن نهادند. برخى از اين قضات «گدعون»، «يفتاح»، «شمسون» و «شموئيل» (: سموئيل و ساموئيل) «٣» نام داشتند كه از بزرگان آن‌ها به شمار مى‌روند. در اين دوران، پيوسته ميان اسرائيليان مهاجر و بوميان محلّى در تصرف اراضى حاصلخيز و تملك آبادى‌هاى آن، جنگ و مبارزه ادامه داشت. روزگارى به اين سان گذشت. بنى اسرائيل كه هنوز تشكيلات حكومتى منسجم و نهاهاى سياسى- اجتماعى قوى نداشته‌اند، به اين فكر افتادند كه براى تقويت بنيه دفاعى و تمركز نيروها براى ستيز با دشمنان و حلّ مشكلات و معضلات اجتماعى‌