از اين رو، قوم يهود، هر وقت به هر جا روانه مى‌شدند آن صندوق را با احترام تمام در ارّابه نهاده و پيشاپيش خود حركت مى‌دادند. حتّى در ميادين جنگ آن را با خود حمل مى‌كردند، و به آن تبرّك جسته، و كسب روحيّه مى‌كردند. هيچ كس جز طبقه كَهنَه و ربّانيّون، مجاز به مسّ و لمس آن نبوده‌اند. از رخدادهاى ناگوار دوران حضرت موسى (ع) اين بود كه چون آن حضرت، چهل شبانه روز بر روى كوه طور بماند، اعتماد و اعتقاد بنى اسرائيل نسبت به او سست و بلكه سلب شده بود. از اين رو نزد هارون آمده، و به او گفتند: برخيز و براى ما، خدايان بساز كه پيش ما بخرامند! آن گاه زر و زيور آلات زنان را جمع آورى كردند. و به نزد او آورده و خرد كردند و او بتى به شكل گوساله زرّين ساخته، بنى اسرائيل پايكوبان، به تماشا و تقديس آن پرداختند! «١» «٢» حضرت موسى (ع) پس از بازگشت از كوه طور، چون به چادرها نزديك شد گوساله زرين و بنى اسرائيل را پايكوبان برگرد آن، مشاهده كرد، به خشم آمد و الواح تورات را بر زمين انداخت، گوساله زرين را در آتش افكند و خرد و خاكستر گردانيد. سپس جلوى چادرها و خيمه‌هاى بنى اسرائيل ايستاد و گفت: هر كس كه خود را از خدا مى‌داند نزد من آيد. پس از آن به خدا پرستان دستور داد تا با شمشير، گوساله پرستان را از ميان بردارند. بنيان گذار شريعت يهود، حضرت موسى كليم الرحمن (ع)، پس از عمرى تلاش و مبارزه خستگى‌ناپذير و از جان گذشتگى در راه توحيد و يكتاپرستى، سرانجام دعوت حق را لبيك گفته، و همچون برادر بزرگ‌تر و يار و مددكار صديق خويش، حضرت هارون (ع) كه پيش از او به ديار باقى شتافته بود، «٣» به لقاى محبوب حقيقى و هم سخن و