اختصاص نداشت و جنبه عمومى و همگانى داشت؛ دوم اين كه در اين محافل و معابد مذهبى، زبان نيايش غالباً زبان يونانى بود و همين امر، كار تبليغ را آسان مى‌كرد؛ سوّم اين كه اين محافل كاملًا جنبه روحانى داشت نه سياسى؛ از اين رو، كمتر مورد سوء ظنِّ سياستمداران قرار مى‌گرفت؛ چهارم اين كه تمامى كسانى كه اين دين جديد را مى‌پذيرفتند تنها مى‌بايد مراسم غسل تعميد به جاى آورند و از انجام مراسم خشك دين يهود، معاف بودند، و حتّى براى تازه واردان (به جز يهوديان) رسم ختنه هم، ملغى‌ شد. به اين ترتيب و به دنبال تلاش فراوان شاگردان (حواريّون) و ديگر پيروان حضرت عيسى مسيح (ع) در راه تبليغ و انتشار آيين و مرام نوپاى او «مسيحيّت»، اين آيين از محاصره تبليغى و فشارهاى سياسى- اجتماعى احبار و رهبانان متعصّب و خشن يهود، بيرون آمد، ودر شهرها و روستاهاى فلسطين، سوريه، انطاكيه و ساير قلمرو حكومتى روم، نشر و گسترش يافت، و «جامعه مسيحى» با هويّت ملّى- مذهبى مستقلّ «مسيحيّت» در آن مناطق به وجود آمد و شهرها و نواحى ياد شده به مراكز مهم مسيحى، تبديل گشتند. حتّى با ازدياد شمار پيروان آيين مسيحيّت در بيت المقدّس كه مقرّ حكومت داوود و سليمان (ع)، پايتخت عبرانيان و نيز محل مصلوب شدن و سپس عروج حضرت عيسى مسيح (ع) بود، جامعه مسيحى در اين شهر هم، اعلام موجوديّت كرد، و به زودى با تبليغاتى كه از سوى برخى يهوديان تازه مسيحى شده نظير «پولُس» صورت گرفت؛ اين شهر نيز به يكى از مهم‌ترين مراكز مسيحى نشين، تبديل گشت. «١» كتب مقدّس مسيحيّت‌ چنان كه پيشتر گذشت «عهدين» نام دو كتاب مقدّس دينى يهوديان و مسيحيان، يعنى تورات و انجيل است، كه مجموع اين دو، نزد مسيحيان، به عنوان «كتاب مقدس» معتبر و مورد احترام مى‌باشد؛ زيرا بر خلاف يهوديان كه حضرت عيسى مسيح (ع) و آيين و