فصل چهارم زرتشت‌ پيشينه‌ آيين «زرتشت» يا «زردشت» كه به آن «دين مَزْدَيَسْنى» يا خدا پرستى نيز مى‌گويند، به نام پيشواى آن، «زرتشت» يا زردشت خوانده مى‌شود. اين دين يكى از دين‌هاى كهن ايران باستان است؛ و در تقسيم بندى اديان، به لحاظ اين كه هنوز پيروانى داشته و از معتقدات دينى آن، حمايت و پيروى مى‌شود، از اديان زنده جهان به شمار مى‌رود. همچنين اين دين، صرف نظر از دخل و تصرف‌ها و نيز تغييراتى كه طىّ قرون متمادى در آن صورت گرفته است، جزو اديان توحيدى شمرده مى‌شود و در قرآن كريم، با عنوان آيين «مجوس» «١» به همراه ساير اديان توحيدى يعنى اسلام، يهود، مسيحيّت و صابئان از آن ياد شده است. «٢» بر اين اساس، پيروان آيين زرتشت نيز اهل كتاب، قلمداد مى‌شوند؛ چون داراى پيامبر و كتاب دينى مى‌باشند. در روايات اسلامى هم زرتشتيان همان مجوس، ناميده شدند و با آنان مانند اهل كتاب، معامله شده است. چنان كه رسول خدا (ص) نيز از زرتشتيان، جزيه مى‌گرفت. «٣» دين ايرانيان پيش از زرتشت‌