مى‌ساخت و به شدّت پنهان كارى مى‌كرد؛ چنان كه پس از شفا دادن يك بيمار؛ «او را قدغن كرد وفوراً مرخص فرموده گفت: زنهار كسى را خبر مده، ... ليكن او بيرون رفته به موعظه نمودن و شهرت دادن اين امر، شروع كرد، به قسمى كه بعد از آن او نتوانست آشكارا به شهر در آيد، بلكه در ويرانه‌هاى بيرون به سر مى‌برد و مردم همه از اطراف نزد وى مى‌آمدند.» «١» حواريون‌ تبليغ، تعليم و موعظه‌هاى عيسى (ع) باعث شد گروهى از يهود و غير يهود به او ايمان آورند. او از ميان ايمان آورندگان ١٢ نفر را به شاگردى و هم نشينى خود برگزيد كه همواره با او بودند و سخنان او را شنيده و كردار و رفتار او را با چشم مى‌ديدند تا تعاليم او را در جهان سراسر، منتشر سازند. اين دوازده تن را «حواريّون» «٢»، لقب داده‌اند و مسيحيان آن‌ها را «رسولان» مى‌دانند؛ و طبق مندرجات كتاب رسولان، انتشار مسيحيّت توسّط آن‌ها انجام گرفته است. اسامى آن‌ها عبارت است از: ١- شمعون (معروف به پطرس) ٢- انْدرياس (برادر پطرس) ٣- يعقوب (پسر زَبْدَى) ٤- يوحنّا (برادر يعقوب) ٥- فليپ (فليپس) ٦- يَرْتولُما (بارقوله) ٧- توما