در زمينه هدايت خلق و اصلاح جامعه بر عهده‌اش نهاده شده بود به تفكّر، مشغول گرديد. به روايت منابع مسيحى، دوران رياضت، روزه دارى، تفكّر و مراقبت عيسى (ع) در بيابان‌ها مدّت چهل روز طول كشيد، كه به دوره اربعين «چلّه» شهرت دارد. چنان كه پيشتر ديديم دوره رياضت، تهجّد و مناجات حضرت موسى (ع) در كوه طور نيز چهل شبانه روز به طول انجاميده بود. «١» در اين دوران رياضت و خودسازى، شيطان تلاش زيادى كرد تا به هر طريق ممكن در عيسى (ع) نفوذ كند و با وسوسه‌ها و ترفندهايش او را به بيراهه بكشاند ولى موفّق نشد؛ زيرا آن حضرت در اين مدّت هم از مراقبت‌هاى ويژه جبرئيل و فرشتگان ديگر برخوردار بود، و هم خويش در اوج بندگى، مناجات با خدا و اتصّال معنوى با آن ذات ربوبى به سر مى‌برده است. «٢» اينك با استفاده از منابع عمدتاً مسيحى سيرى در رسالت حضرت عيسى (ع) خواهيم داشت. سيرى در رسالت عيسى مسيح (ع) (براى مطالعه) آغاز دعوت‌ بنابر روايت اناجيل، عيسى (ع) پس از سپرى كردن دوره كوتاه رياضت چهل روزه در بيابان‌هاى اردن، به شهر جليل بازگشت، و عوت خود را به طور رسمى آغاز كرده و به موعظه مردم پرداخت. او نيز بشارت مى‌داد كه وقت، تمام شد و ملكوت آسمان، نزديك است؛ پس توبه كنيد و به بشارت انجيل، ايمان بياوريد. سخنان الهى كه او بر زبان مى‌آورد آن چنان با معنويّت و پرجاذبه بود كه در نفوس مستعد، موجب تحوّل عميق روحى، ايمان و اطمينان مى‌شد. از اين رو، پس از هر سخنرانى و موعظه، جمع كثيرى بى درنگ، با ايمان به گفته‌هايش به آيين او مى‌گرويدند.