دادن متون عهد عتيق از راه تعاليم همين تلمود مى‌باشد. «١» اين اثر ادبى- مذهبى يهود، حاصل كار فرهنگى حكيمان و عالمان يهودى طىّ چند قرن، يعنى از قرن اوّل تا پنجم ميلادى است. توضيح آن كه پس از خرابى شهر اورشليم (بيت المقّدس) به دست لشكريان «تيتوس» رومى، گروهى از احبار و راويان يهود گريختند و در اطراف فلسطين (از جمله در جليله) به تشكيل محافل دينى و مذهبى همّت گماشتند. اين گونه محافل دينى را به زبان عبرى «مدراش» يعنى «مدرسه» يا «دار التعليم» ناميدند. دانشمندان و احبار يهودى، اخبار، روايات و احاديث شفاهى كه بعد از نزول تورات تا آن روزگار به طور پراكنده نزد آن‌ها موجود بود را گرد آورى كردند و كتابى به نام «ميشناه» «٢»، يعنى المثنى (نسخه ثانى تورات) به وجود آوردند. اين كار تا سال حدود ٢٢٠ ميلادى ادامه داشت. در تدوين ميشناه، صد و پنجاه تن از عالمان يهود، شركت داشتند. آنان ابواب مختلف فقهى را مانند نماز، روزه، احكام ازدواج و طلاق، احكام حقوق جزا، مسائل طهارت، نجاست، احكام مربوط به نذر و قربانى‌ها و غير آن را در ٦ جلد تدوين كردند. به موازات گروه نخست كه به اطراف فلسطين، پراكنده شده بودند، گروهى ديگر از احبار و ربّانيّون يهود به بابل، هجرت كردند. اين گروه نيز مطالعات خود را در زمينه ترجمه و تفسير تورات در مجموعه ديگرى گرد آوردند و آن را به زبان «آرامى» كه زبان رايج آن روزگار بابل بود نوشتند، و نامش را «گمارا» «٣» گذاردند. گمارا كه به زبان آرامى به معناى «تكمله» است در واقع، متمّم ميشناه بود. سپس دو مجموعه ميشناه و گمارا، را با هم تلفيق كردند و آن را به زبان عربى «تلمود»