چنان كه از مفهوم تورات بر مى‌آيد «١» بر پايه تشريع قوانين‌و وعد و وعيد، استوار است؛ ديگرى پيمان نو، كه توسط خداى متجلّى و متجّسد يعنى عيسى مسيح تحقق يافته است. اين پيمان بر اساس محبّت، اندرز ورياضت‌هاى نفسانى، و به تعبير رساتر، بر دو پايه ارشاد درونى (روح القُدُس) و ارشاد بيرونى (مقرّرات كليسا) استوار مى‌باشد. «٢» به اين بيان كه طبق اعتقاد مسيحيان خداى پسر (عيسى مسيح) به شكل انسان، مجسّم شده، و گناهان بشر نخستين و فرزندان او را بر عهده خود گرفت؛ و با تحمّل رنج صليب (چوبه دار) كفّاره گناهان بشر گرديد؛ و انجيل «٣» پيام محبّت‌آميز الهى و بشارت بر بخشودگى انسان گنهكار است! «٤» توضيح آن كه بنابر اعتقاد كليساى مسيحيت، خداوند در دوران باستان با ابراهيم خليل (ع) و اعقاب او و سپس به وسيله حضرت موسى كليم الله (ع) با بنى اسرائيل عهد و پيمانى منعقد كرد، و آنان را به عنوان قومى خاص برگزيد؛ ودر مقابل، اين قوم برگزيده‌را نيز به انجام تعهدات وتكاليفى، موظّف ساخت. در دوران جديد، خداوند حضرت عيسى مسيح (ع) را به زمين فرستاد تا اين پيمان را با تمام مؤمنان به مسيح، تجديد كند؛ و آنان را فرزندان خدا ساخته، موجب رستگارى همه ايمان آورندگان شود. آنچه در رسالات و كتب دينى يهوديان آمده بازگو كننده عهد قديم است كه از سوى خدا الهام گرديده است. با اين نگرش، عهد عتيق نزد مسيحيان نيز- مانند يهوديان- كلام اللّه، مقدّس و معتبر مى‌باشد. هر چند در چگونگى وشكل انتخاب اين رسالات وكتب ميان روحانيّت يهود و مسيحيّت، اختلافاتى وجود دارد.