است. «١» بر اين اساس، يهوديان صهيونيست در مناطقى مانند اروپا و آمريكاى شمالى، حضور چشمگيرى داشته، و توانستند در فعاليت‌هاى سياسى- اجتماعى و از آن مهم‌تر، در امور اقتصادى آن نقاط، نقش فعالى ايفا كنند. آنان همچنين كوشيدند تا در دستگاه‌هاى دولتى، نفوذ كرده، و مراكز مهمّ تصميم‌گيرى‌هاى سياسى- اقتصادى را در دست گيرند. نفوذ رجال يهودى و صهيونيست‌ها در دستگاه‌هاى سياسى- اقتصادى اروپا و آمريكا به حدّى گسترده و آشكار بود كه موجب گشت تا موجى از بغض و نفرت در اروپاى غربى، عليه آنان به وجود آيد. با اين حال، يهوديان افراطى «صهيونيست» كسانى نبودند كه از تلاش و مبارزه براى رسيدن به اهداف شوم خود كه در رأس آن‌ها همان ايجاد زمينه براى بازگشت به فلسطين باشد دست بردارند. از اين رو، پس از مدّت زمانى نسبتاً طولانى، كارهاى پنهان و آشكار فرهنگى، اقتصادى و سياسى و ايجاد زمينه‌هاى لازم براى تحقق آرمان خويش، سرانجام در سال ١٨٩٧ ميلادى، نخستين كنگره جهانى صهيونيسم را در شهر «بال» سوئيس تشكيل دادند. اين كنگره مقرّر داشت در كشورهايى كه شمار يهوديان در آن‌ها بيشتر از يهوديان ساير شهرها است سازمان‌هاى صهيونى، تشكيل گردد. در سال ١٩٠٥ ميلادى بيشتر نمايندگان صهيونى بر اين مسأله، اتّفاق نظر داشتند كه وقت آن فرا رسيده تا در پى تشكيل دولت صهيونيستى در فلسطين برآيند. به همين منظور، ضرورت تشكيل دولت صهيونيستى يهود را در فلسطين، تصويب كردند؛ و پيشنهاد بريتانيا را كه حاضر شد سرزمين اوگاندا در آفريقا را- كه از مستعمرات او بود- به عنوان ميهن يهود به آنان اعطا كند، نپذيرفتند. سرانجام در سال (١٩١٧ م) كه بريتانيا درگير جنگ با دولت عثمانى بود صهيونيست‌ها فرصت را مغتنم شمردند و زمينه صدور اعلاميه «لردبالفور» وزير خارجه‌