اعتراض‌ها و مخالفت‌هايشان را تا آن جا بالا بردند كه به مهدور الدّم بودن آن حضرت، فتوا داده، و حاكم رومى فلسطين را تحريك كردند تا او را به دار آويخت. «١» يهوديان، گر چه با حضرت عيسى مسيح (ع) كنار نيامده، به دستورهايش عمل نكردند- و حتى او را به عنوان پيامبرى از پيامبران الهى نشناخته و نمى‌شناسند- ولى پس از آن حضرت، سزاى اعمال ننگين خويش را طىّ سال‌هاى طولانى گرفتند؛ چون هيچ گاه روى آرامش و امنيت را نديدند و پيوسته ذليل و مغلوب روميان بت پرست و مشرك بوده و به عنوان يك ملت مستعمره، تحت سيطره و حاكميت آن‌ها قرار داشتند. يكى از وقايع شومى كه طىّ همين دوران، دامنگير يهوديان شد هنگامى بود كه يكى از فرمانروايان رومى فلسطين بر آن شد تا پرچم قيصر روم را بر فراز معبد اورشليم، نصب كند، و عايدات و نذورات معبد را نيز به مصارف ديگر برساند، با مقاومت شديد يهوديان رو به رو شده بود. اين بود كه در سال ٧٠ ميلادى پسر قيصر روم، شهر اورشليم را محاصره كرد، و بعد از چند ماه مقاومت سرسختانه يهوديان، سرانجام آنان را شكست داده، شهر را تصرف كرد و ويران ساخت، و معبد اورشليم را نيز طعمه آتش و به كلى منهدم كرد؛ گروهى از يهوديان را كشت، و برخى ديگر را فرارى و تعداد بيشمارى را به اسيرى و غلامى نزد روميان برده بود؛ و جمع اندكى در خرابه‌هاى شهر باقى ماندند. ٦٠ سال پس از ويرانى اورشليم، نيز «هادريان» (٧٦- ١٣٨ م) قيصر وقت روم كه به فلسطين سفر كرده بود، دستور داد تا آن شهر را از نو بسازند، ولى به جاى معبد يهوديان، پرستش گاه رومى به نام معبد «ژوپيتر» بنا كنند! يهوديانى كه با خوارى و ذلت در كشور خود مانده بودند همه ساله در روز نهم، آب (: اوت ميلادى) به پاى ديوار ندبه به جا مانده از آن معبد عظيم، گردهم مى‌آمدند و بر فناى وطن و هلاكت و نابودى قوم خود، اشك حسرت مى‌ريختند؛ و اين رسم و سنت همچنان برقرار بوده و هست. به اين ترتيب، آيين قربانى كردن و آداب دينى‌ اديان شناسى ٤٩ تبيين واژه‌هاى عهد و عهدين ..... ص : ٤٩ ديگر يهود كه در اورشليم، اجرا مى‌شد پايان پذيرفت، و يهوديان هر چند تلاش‌هاى مذبوحانه زيادى براى اعاده حيثيت ملى و