بالاى كوه برد. (خداوند «يهوه») ندا در داد: يَهُوَه، يَهُوَه، خداى رحيم، رئوف و دير خشم و كثير احسان و وفا و نگاهدارنده اديان شناسى ٤٠ يوشع(ع) تا عيسى مسيح(ع) ..... ص : ٣٧ رحمت براى هزاران (نسل) و آمرزنده خطا و عصيان «١» ...» احكام و فرامين الهى را كه در آن دو لوح سنگى مندرج گرديده بود بر گرفته و به سوى قومش بازگشت. (درباره اين احكام ودستورهاى دينى دين يهود در جاى خود، سخن خواهيم گفت) پس موسى آمد و همه سخنان و فرامين الهى را به قوم بنى اسرائيل بازگفت. سپس برخاسته، مذبحى در پاى كوه با دوازده ستون به تعداد دوازده سبط بنى اسرائيل، بنا نهاد؛ و عمل قربانى، شروع شد. موسى (ع) نصف خون حيوانات قربانى شده را گرفته در لگن‌ها ريخت، و نصف خون ديگر را، بر مذبح پاشيد. آن گاه خونى كه در لگن‌ها ريخته بود بر قوم پاشيد، و گفت اينك خون آن «ميثاق» و پيمانى است كه خداوند از طريق اين احكام و فرامين فرو فرستاده شده با شما بسته، و از شما پيمان گرفته تا به آن‌ها عمل كرده، و براى هميشه به آن پايبند باشيد. پس از آن موسى (ع) دستور داد خيمه‌اى مخصوص عبادت ساختند كه آن را «خيمه عهد» «٢»- پرستشگاه خداوند- مى‌گفتند؛ و آن را بايستى طاهر و مقدّس بشمارند؛ و هرگاه كه قوم بنى اسرائيل در مكانى فرود مى‌آمد خادمان مخصوص، آن خيمه يا معبد را با رعايت آداب و احترام در پيشاپيش اردوگاه، برپا مى‌ساختند. حضرت موسى به درون آن مى‌رفت و به سكوت و مراقبه، مشغول مى‌شده و به مكاشفه و استماع وحى الهى و كلام او مى‌پرداخت. همچنين در اندرون چنين خيمه و معبدى بود كه صندوق عهد- در بردارنده دو لوح سنگى- را كه بر روى آن نص ميثاق الهى با قوم بنى اسرائيل نقش بسته بود قرار مى‌دادند؛ و اين صندوق همان «تابوت عهد» يا صندوق تورات بود كه در طول تاريخ قوم بنى اسرائيل، نقش مهم و تعيين كننده‌اى داشته است و در واقع سند حقانيّت دين يهود به شمار مى‌رفت.