تمامتر به كنار رود نيل آورد «١»، از خدا خواست آب رود، برايشان شكافته شود تا آن‌ها بتوانند از آن بگذرند. به فرمان الهى آب‌هاى خروشان نيل به تعداد دوازده طايفه بنى اسرائيل، دوازده شعبه شكافته شد. در نتيجه، راه خروج بنى اسرائيل، هموار گرديد! و آن‌ها از كوچه‌هاى خشك قعر رودخانه گذشتند. و پس از خروج آن‌ها بلافاصله آب‌ها به هم متصل شدو فرعون و لشكريانش كه همگى به درون رودخانه رسيده بودند، غرق شدند. موسى و هارون، قوم يهود را به سوى صحراى سينا، روانه كرده، و در بيابان «تيه» مستقر ساختند. در حالى كه آنان از بيداد و ستم دستگاه جبار فرعونى از همه امكانات زندگى و رفاهى، محروم بودند، و حتى آب براى آشاميدن و نانى براى خوردن جهت ادامه حيات نداشتند. از اين رو، بهانه‌هاى بنى اسرائيلى آغاز شد، و اسرائيليانى كه به خاطر سال‌هاى طولانى رنج و بدبختى و زندگى خفت بار در مصر، عاجزانه از خداوند خواهان آزادى و رهايى بوده‌اند، اكنون كه خداوند از سر لطف و عنايت توسط پيامبرانش موسى و هارون (ع) آن‌ها را رهانيد، چنين شدند كه تورات، نقل مى‌كند: «تمامى جماعت بنى اسرائيل در آن صحرا، بر موسى و هارون، شكايت كردند و بنى اسرائيل به آنان گفتند كاش كه در زمين مصر به دست خداوند مرده بوديم وقتى كه نزد ديك‌هاى گوشت مى‌نشستيم و نان را سير مى‌خورديم؛ زيرا ما را بر اين صحرا بيرون آورديد تا تمامى اين جماعت را به گرسنگى بكشيد! آن گاه خداوند به موسى گفت: من نان از آسمان براى شما فرو فرستم؛ و قوم، رفته كفايت هر روز را در روزش گيرند تا ايشان را امتحان كنم كه بر شريعت من رفتار مى‌كنند يا نه! «٢»» آنان اين گونه زبان به شكوه و اعتراض گشودند. با اين كه به گواهى تورات و قرآن كريم خداوندبه درخواست حضرت موسى و هارون (ع) «مائده‌هاى» آسمانى مانند «منّ» و «سلوا» و غير آن براى‌شان فرو فرستاد، و چشمه سارها در زير پاى آن‌ها جارى ساخت، ابرها بر آسمان ظاهر، باران بر آن‌ها بارانيد و نيز بنا به تصريح قرآن، خداوند