معناى موسويان هم روشن است، و آن يعنى منسوب به حضرت موسى، كه هر دو نام، نمايانگر پيروى يهوديان از شريعت حضرت موسى (ع) است. بنابراين، چنان كه ملاحظه مى‌شود همه اسامى اين قوم، معناى سه عنصر نژاد، خاك و دين را در بردارد. ٣- گذشته از اين‌ها، خود يهوديان نيز پيوسته اصرار مى‌ورزند كه پيوندى ناگسستنى ميان نژاد، خاك و دين يهود، وجود دارد؛ و بر اين اساس، در ادبيات ملى ودينى آن‌ها از «ارض موعود» و سرزمين آبا و اجدادى، سخن مى‌رود، كه بنا به ادّعاى آنان كنعان و فلسطين مى‌باشد. «١» «٢» نيز آن‌ها در طول تاريخ كوشيده و مى‌كوشند تا عامل نژاد را در گرايش دينى خود مؤثّر، اعلام كنند، و بر اساس اين پندار است كه از تبليغ وارائه مذهب يهودى در ميان ساير ملل، پرهيز كرده، و از پذيرش غير نژاد يهود در دين خود، امتناع ورزيده و مى‌ورزند؛ زيرا غير نژاد يهود را شايسته در آمدن در دين خويش نمى‌دانند! كه اين خود، دليل روشنى بر حسّ برترى جويى و خوى نژاد پرستى قوم يهود مى‌باشد. اينك پيشينه قوم يهود را به طور فشرده مورد بررسى و پژوهش قرار مى‌دهيم. ابراهيم (ع) تا يوسف (ع) گفتار درباره حضرت ابراهيم (ع) را با جملاتى از عهد عتيق «٣» آغاز مى‌كنيم. «٤» «و خداوند به ابرام (: ابراهيم) گفت از ولايت خود و از مولد خويش و از خانه پدرى خود به سوى زمينى كه به تو، نشان دهم بيرون اديان شناسى ٣٠ از موسى(ع) تا داوود(ع) ..... ص : ٢٩ شو. و از تو امّتى عظيم، پيدا كنم و تو را بركت دهم و نام تو را بزرگ سازم و تو بركت خواهى بود، و بركت دهم به آنانى كه تو را مبارك خوانند و لعنت به آن كه تو را ملعون خواند و از تو، جمع قبايل‌