جهان را در شش روز آفريد، برگزار مى‌شود. نيز اين جشن هنگام برداشت محصول كشاورزى از ميوه و غير آن و انبار كردن آن با خواندن سرود آفرينگان، برپا مى‌شود و بهره‌اى از محصول را به مستمندان مى‌بخشند. «١» ٤- مراسم نيايش در آتشكده‌ در مذهب زرتشت با ارزش‌ترين چيزها «آتش» و از قداست بسيارى برخوردار است. مقدّس‌ترين آتش‌ها هم اين است كه از شانزده آتش جداگانه، تركيب يافته باشد كه هر كدام از آن‌ها به نوبت در ضمن يك سلسله عبادات مفصّل و تشريفات طولانى، مرتبه تقديس را حاصل كرده باشند. پاكى آتش و حفظ آن از لوث كدورت و پليدى‌ها يكى از رسوم مهمّ زرتشتيان است. از جمله آداب طهارت آتش، آن است كه چند شاخه هيزم از چوب صندل معطّر، تراشيده وتوده مى‌كنند و برفراز شراره آتش، بدون آن كه آن را لمس كنند. قاشقى فلزى نگاه مى‌دارند كه روزنى كوچك در ميان ان است و در آن نيز خرده ريزه چوب صندل مى‌ريزند، آن گاه آن توده چوب‌هاى مقدّس را مشتعل مى‌سازند و به قرائت دعاها و سرودها مشغول مى‌شوند. اين عمل را ٩١ بار تكرار مى‌كنند. با اين كه زرتشتيان مى‌گويند آتش پرست نبوده و خدا پرست هستند، ولى معتقدند كه آتش آتشكده نبايد هيچ گاه خاموش شود و بايد هميشه روشن باشد؛ و موبدى كه آتش را به هم مى‌زند و روشن نگه مى‌دارد بايد جلوى بينى و دهان خود را با پارچه‌اى ببندد، تا نفس او آتش را آلوده نكند. هنگام ورود به آتشكده خانم‌ها نبايد بى حجاب باشند و بعد از زيارت هم نبايد به آتش آتشكده، پشت شود. آتش در وسط اتاق و در جايى قرار دارد كه آفتاب نبايد به آن بتابد، و در مجمر هميشه سوزان و روشن است. نيز زرتشتيان به پاس گرامى داشت آتش مقدّس، شمع روشن را خاموش نمى‌كنند و بر آن نمى‌دمند. استعمال دخانيات نزد آن‌ها ممنوع است؛ زيرا بايد چوب كبريت را با دهان خاموش كنند و اين اهانت به آتش است.