مراسم با خواندن «اورمزديشت» يا آتش نيايش، آغاز مى‌شود؛ و كودك به همراه موبد، نيايش را تكرار مى‌كند. پس از آن مراسم سدره پوشى و بستن كمر بند كشتى بر روى سدره انجام مى‌گيرد. «١» ٣- جشن‌ها و اعياد در دين زرتشت، ايّام هفته وجود ندارد؛ چون در ايران باستان براى روز شمارى هر يك از ٣٠ روز ماه، نام خاصّى داشته است. سال به ١٢ ماه تقسيم مى‌شد، و هر ماه ٣٠ روز آخر هم پنج روز قبل از عيد نوروز به سال اضافه مى‌شد كه به آن «پنجه دزده» مى‌گفتند. دوازده روز از اين سى روز، همنام دوازده ماه بود. مثلًا اوّلين روز هر ماه را هرمزد گويند، ششمين روز هر ماه خرداد؛ و هرگاه كه نام ماه و روز، يكى مى‌شد جشن مى‌گرفتند. چنان كه شانزده هر ماه را مهر نام نهاده‌ان اديان شناسى ١٨٢ آداب و رسوم ..... ص : ١٧٥ د، به اين خاطر شانزده مهر ماه، جشن مى‌گرفتند؛ و جشن مهرگان پس از اسلام هم در ميان مسلمانان ايرانى رايج بود، و در دربار سلاطين، رواج داشت و شاعران درباره جشن مهرگان، اشعارى ساخته و مى‌سروده‌اند. جشن مهرگان را يادآور قيام كاوه آهنگر بر ضدّ ضحّاك تازى مى‌دانند. نيز نوزده هر ماه را فروردين روز مى‌گفتند ودر نوزده فروردين نيز جشن مى‌گرفتند. گذشته از اين جشن‌ها، زرتشتيان جشن‌هاى ديگرى داشته ودارند. از جمله: ١- جشن نوروز، كه نخستين روز سال است، و جشن ملّى ايرانيان و مورد تأييد اسلام هم هست. ٢- جشن خرداد، كه روز تولّد زرتشت است. ٣- جشن تيرگان، در روز تير و ماه تير به يادگار چيرگى ايرانيان برتورانيان. ٤- جشن سده يا جشن پيدايش آتش، در دهم بهمن ماه، به مناسبت گذشتن صد روز از اوّل زمستان آريايى، يعنى از آغاز آبان ماه تا دهم بهمن، كه پنجاه روز مانده به آغاز نوروز است. ٥- جشن گاه انبار يا گاهنبار، كه در هر سال، شش بار به مناسبت اين كه اهورا مزدا