و يا «قانون ضدّ ديو» است. «١» بنابر نوشته زرتشتيان، اين بخش، نوزدهمين نَسْك (به معناى كتاب) از نسك‌هاى بيست و يك گانه اوستاى ساسانيان بوده وبا شش نسك گم شده ديگر، «نسك‌هاى داتيك» را تشكيل مى‌داده‌اند كه موضوع آن‌ها «دانش، داد و كار جهانى» بوده است. «٢» اين مجموعه ٢٢ بخش است كه هر كدام را «مَزگَرد» يا فصل گويند. مزگرد اوّل در آفرينش زمين و كشورهاست. دومى در داستان جم (يم)، منظومه‌اى است تمام عيار از ديرينه‌ترين اسطوره‌هاى آريايى كه ريشه‌هاى بسيار كهن آن را در اساطير باستانى هند و ايرانى و در سروده‌هاى «وداها» ى هندوان مى‌يابيم. سوّمى در خوشى و ناخوشى جهان. امّا غالب مطالب مزدگردها تا مزگرد ٢١ در قوانين و احكام است؛ از قبيل سوگند خوردن، پيمان داشتن، عهد شكستن، نظافت، غسل، تطهير، پاك نگاه داشتن آب، آداب دخمه، اجتناب از لاشه مردار، توبه وانابه، كفّاره، در خصوص مزد پزشك، راجع به پيشوايان درست و دروغين، در آداب ناخن چيدن و بريدن مو، نيز شرحى از خروس كه در بامدادان بانگ زند و مردم را از پى تسبيح و ستايش يزدان همى خواند، و از خصايص سگ و عزيز داشتن آن ... و مزگرد ٢٢ در ناخوشى‌ها است كه از پديده‌هاى اهريمنى است و به دستيارى پيك ايزدى از براى آن‌ها چاره و درمان يافته مى‌شود. «٣» ٤- «يَشت‌ها»، «يَشت» مانند «يسنه» به معناى ستايش و نام بخشى از اوستاست كه در ستايش ايزدان مى‌باشد. فرق «يسنه» با «يشت» در اين است كه اوّلى به معناى مطلق ستايش و دومى به معناى ستايش پروردگار و امشاسپندان و ايزدان است. اين قسمت، شامل ٢١ يشت است كه نام بيش‌تر آن‌ها از اسامى ايزدانى است كه سى روز ماه را به نام آن‌ها مى‌خوانند. «٤» برخى از يشت‌ها خيلى كوتاه و برخى طولانى و متشكّل از چند كرده‌