حتّى با دشمنان سرسخت و ستمگر نبوده، و در هر صورت، صلح و آشتى را بر درگيرى و درشتى ترجيح مى‌داد! «١» بنابر آن چه در همين انجيل كنونى آمده، آن حضرت همچون ساير رهبران راستين و بزرگ دينى و الهى هم مظهر رحمت و مغفرت الهى بود و هم مظهر قهر و غضب او. بر اين اساس، عيسى مسيح (ع) به عنوان مجاهد راستين راه عدالت ودرستى و مبشّر و منادى رهايى امّت‌هاى تحت ستم و مستضعف از بيداد و ستم طاغوت‌ها، هم خود مبارزه جّدى و خستگى ناپذيرى را با كجروى‌ها، ستم و بيدادگرى‌ها آغاز كرده بود و هم از پيروان و شاگردانش مى‌خواست تا در برابر سردمداران كفر و صاحبان زر و زور و تزوير، ايستادگى كرده و سر تسليم، فرود نياورند. توضيح آن كه، گر چه گفتيم حضرت عيسى (ع) در آغاز، سعى مى‌كرد تا رسالت مسيحايى و معجزات خويش را پنهان كند، امّا به روشنى از اناجيل، بر مى‌آيد كه آن روح الهى با زيركى و هوشيارى تمام به نشر پيام آسمانى وتهذيب نفوس مى‌پرداخت و در اين راه از هيچ كوشش و تلاشى دريغ نمى‌ورزيد، و با موانع ايجادشده از سوى مخالفان و معاندان، مبارزه مى‌كرد. به عنوان نمونه، آن حضرت در بخشى از يك موعظه طولانى كه در ابواب ٥، ٦ و ٧ از انجيل متّى آمده است- خطاب به مردم به ويژه تماشاگران و يارانش فرمود: «خوشحال باشيد چون شما را فحش گويند و جفا رسانند و به خاطر من هر سخن بدى با شما، كاذبانه گويند. خوش باشيد و شادى عظيم كنيد؛ چون اجر شما در آسمان، عظيم است. زيرا همين گونه بر انبياى قبل از شما نيز جفا مى‌رسانيدند. «٢» از ايشان (دشمنان) مترسيد، زيرا چيزى مستور نيست كه مكشوف نگردد و نه مجهولى كه معلوم نشود. آنچه در تاريكى به شما مى‌گويم در روشنايى بگوييد و