و سرانجام هيتلر در ٢٢ ژوئن ١٩٤١ تصميم به حمله به اتحاد شوروى (سابق) گرفت كه زمينه ساز شكست آلمان محسوب مى‌شود.
به دنبال حمله هواپيماهاى ژاپنى به كشتيهاى آمريكا در بندر «پرل هاربر»، آمريكا به نفع متفقين وارد جنگ شد و با اشغال ايران از راه جبهه شوروى (سابق) به مقابله با آلمان و متحدانش (دولتهاى محور) برآمد. ورود نيروها وتداركات و تجهيزات آمريكا به صحنه نبرد واتحاد فرماندهى نظامى درجبهه غرب در سال ١٩٤٥ به شكست نيروهاى محور انجاميد. «١» كنفرانسهاى در حين جنگ و آينده جهان‌ سران قدرتهاى عمده متفقين در گير، در طول جنگ براى همكارى وهماهنگى جهت مقابله با آلمان، تقسيم غنايم جنگى و ايجاد مكانيزمى براى عدم وقوع چنين جنگ هولناكى، كنفرانسهايى تشكيل دادند. در اين كنفرانسها علاوه بر تصميم گيرى درباره عمليات جنگى و تداوم آن تا شكست كامل آلمان و متحدانش، چگونگى اداره دنياى پس از جنگ مورد بررسى قرار گرفت. در اين زمينه هر يك از آنان كه تلفات وخسارات بيشترى در جنگ متحمّل شدند، خواستار سهم بيشترى درغنايم جنگى (نفوذ وسلطه بر قسمتى از جهان) مى‌شدند. مهمترين اين كنفرانسها عبارت بودند از:
١- كنفرانس تهران ١٩٤٣ ٢- كنفرانس يالتا ١٩٤٥ ٣- كنفرانس پوتسدام ١٩٤٥ در اين كنفرانسها درباره موضوعاتى چون «تأسيس سازمان ملل متحد، چگونگى اداره اروپاى شرقى تحت اشغال ارتش سرخ، عمليات براى نجات فرانسه و گشودن جبهه‌هاى جديد و ...» بحث و تصميم گيرى مى‌شد.