دولت تجاوزگر عراق در طول جنگ از هيچ اقدامى در جهت نقض قواعد بين المللى و مقررات حقوقى مربوط به جنگ و نقض اصول انسانى فروگذار نكرد. حمله به مناطق مسكونى، استفاده از سلاحهاى شيميايى، حمله به تأسيسات نفتى خليج فارس و آلوده كردن محيط زيست دريايى، تهديد امنيت پرواز، حمله به هواپيماها و تشويق راهزنى هوايى، رفتار غير انسانى با اسراى جنگى، حمله به كشتيهاى تجارى دولتهاى بى طرف، انهدام آثار فرهنگى و باستانى و رفتار زشت و زننده با ساكنان زمينهاى اشغال شده از جمله اين اقدامات ضدّ انسانى و حقوق بين المللى بود. «١» سازمان ملل متحد و شوراى امنيت، برغم عهده دارى مسؤوليت اوّليه حفظ صلح و امنيت بين المللى، در طول هشت سال جنگ تحميلى عراق عليه ايران برخوردى بسيار ضعيف و يك جانبه داشت كه دراينجا به مواردى از آن اشاره مى‌شود.
سازمان ملل متحد وجنگ تحميلى:
شوراى امنيت سازمان ملل متحد در ارتباط با جنگ تحميلى عراق عليه ايران، ده قطعنامه صادر كرد كه دو قطعنامه آن پس از پذيرش قطعنامه ٥٩٨ و پايان جنگ بود.
نخستين قطعنامه شوراى امنيت، قطعنامه شماره ٤٧٩ در ٢٨ سپتامبر ١٩٨٠، هفت روز پس از حمله عراق صادر شد. در اين قطعنامه از ايران و عراق چنين خواسته شده بود.
الف- از استفاده بيشتر از زور خوددارى كنند.
ب- قبول پيشنهاد مناسب ميانجيگرى ومصالحه از طريق سازمانهاى منطقه‌اى يا ترتيبهاى مسالمت آميز ديگر.
ج- خوددارى ساير كشورها از اقداماتى كه موجب تشديد وگسترش مخاصمه مى‌شود.
د- مساعى جميله دبير كل در حل اختلافات و گزارش به شورا.