ازجمله آثار مسابقه تسليحاتى بين دو بلوك تسليح همپيمانان ومتحدان بود.
فروش تسليحات نظامى به كشورهاى متحد باعث تشديد رقابت شد، زيرا كارخانجات صنايع نظامى و صاحبان آنها از اين طريق به ثروتهاى هنگفتى دست يافتند. دولتهاى جهان سوم متحد آنها نيز از اين ابزار براى حفظ قدرت و تأمين منافع غرب و سركوب اراده ملتها استفاده مى‌كردند. «١» استعمار زدايى وظهور جنبش عدم تعهد:
تفكر دو قطبى شدن جهان پس از جنگ، كشورها را در وضعيتى قرار داد كه مى‌بايست يا در بلوك غرب قرار گيرند، يا در بلوك شرق. دولتهاى تازه استقلال يافته جهان سوم و رها شده از بند استعمار، دراين نظام بين‌المللى خود را در يك موقعيت نفوذ استعمارى نوين مشاهده كردند. از اين رو، رهبران با نفوذ هندوستان، مصر، اندونزى و يوگسلاوى «٢» براى رهايى از مشكل مزبور به تشكيل «جنبش عدم تعهد» همت گماشتند.
اعضاى اين جنبش كه بيشتر از دو قاره آسيا و آفريقا بودند، سياست «غيرمتعهد» بودن به دو بلوك شرق و غرب را در پيش گرفتند.
جنبش غير متعهد در سال ١٩٥٥ در پى كنفرانس باندونگ، «٣» نخستين جلسه رسمى خود را با كنفرانس بلگراد ١٩٦١ آغاز كرد و خواستار همزيستى مسالمت آميز در روابط بين المللى، حل اختلافات بدون توسل به زورو عدم مشاركت در پيمانها واتحاديه‌هاى نظامى مرتبط با ابرقدرتها و غيره شد. «٤» دوره تنش زدايى‌ رقابتهاى تخاصم آميز ابرقدرتها در طول يك دوره پانزده ساله، جهان را به سوى‌