اشغالگر صورت گرفت.
٣- تخلف از ميثاق جامعه ملل ومنشور سازمان ملل متحد:
قطعنامه تقسيم فلسطين با مواد دو و ٢٢ ميثاق ومنشور كه ذكر شد، تضاد و مغايرت داشته و به عنوان تخلف از اصول و حقوق زيربنايى محسوب مى‌شود، درحالى كه درتعارض بين تصميمات مجمع عمومى و شوراى امنيت با منشور، بايد منشور مقدم باشد.
٤- اعمال نفوذ قدرتهاى بزرگ:
قدرتهاى بزرگ از طرفى با جلب حمايت كشورهاى كوچك و اعمال فشار بر آنها در مجمع عمومى، قطعنامه ١٨١ را به تصويب رساندند؛ از سوى ديگر از ارجاع مسأله «صلاحيت مجمع عمومى» درخصوص طرح تقسيم به ديوان بين المللى دادگسترى جلوگيرى كردند. «١» ٥- تقسيم نامشروع و غيرعادلانه:
مجمع عمومى دراين قطعنامه غيرقانونى، اصول بين المللى را نقض كرد. اين طرح به يهوديان غاصب كه ٣ ١ جمعيت ومالك كمتر از ٦% كل فلسطين بودند، حدود ٥٧% از كل زمينهاى حاصلخيز و دشتهاى ساحلى ازعكا تا اشيدود را بخشيد و زمينهاى غير قابل كشت و زرع را براى فلسطينيها باقى گذاشت.
قطعنامه هاى وتو شده از جانب آمريكا در خصوص مسأله فلسطين‌ دولت آمريكا، در سال ١٩٧٢، ١٩٧٣، ابتكار كشورهاى غير متعهد را درمورد تأكيد بر حقوق فلسطينيها «وتو» كرد. اين كشور به تنهايى، پيش نويس هشت قطعنامه در مورد مسأله فلسطين، سه قطعنامه در باره تجاوز اسرائيل به لبنان در سال ١٩٨٢، يك قطعنامه مربوط به رعايت استقلال جنوب لبنان توسط اسرائيل و قطعنامه‌اى مربوط به محكوم كردن اسرائيل در حملات قبلى آن در سال ١٩٧٧ را «وتو» كرد. «٢»