اكنون كشورهايى چون فرانسه، انگلستان وچين كه از عضويت دائمى شوراى امنيت نيز برخوردارند به عنوان قدرتهاى بزرگ شناخته مى‌شوند. اين كشورها سلاحهاى اتمى خود را به عنوان يكى از ابزارهاى حفظ امنيت و صلح جهانى ضرورى دانسته، در حفظ و پيشبرد آنها تلاش مى‌كنند.
البته، كشورهايى مانند ژاپن و آلمان نيز- كه از جهت قدرت اقتصادى درد نياى كنونى در سطح برترى قرار دارند- به عنوان قدرتهاى بزرگ مطرح هستند، هر چند قدرت نظامى هنوز از اهميّت ويژه‌اى در تلقى كشورها از مفهوم «قدرت بزرگ» برخوردار است.
قدرتهاى متوسط:
قدرتهاى متوسط به كشورهايى گفته مى‌شود كه بعضى ازخصوصيات مهم قدرتهاى بزرگ مانند جمعيت زياد، پيشرفت اقتصادى، وسعت خاك و تكنولوژى صنعتى و نظامى را تا حدودى دارا باشند.
استراليا، كانادا، اتريش و ... جزو اين دسته به شمار مى‌روند. بطور معمول، اين گونه كشورها در روابط بين‌الملل براى حفظ امنيت خود به ابرقدرتها وابستگى پيدا مى‌كنند كه از طريق سازمانها و پيمانهاى اقتصادى- نظامى انجام مى‌گيرد.
قدرتهاى كوچك:
«غالب كشورهاى آفريقايى، آسيايى و خاورميانه، قدرتهاى كوچك لقب گرفته‌اند. كشورهاى ياد شده داراى جمعيت، منابع طبيعى و وسعت خاك كافى هستند، ولى چون از نظر صنعتى، اقتصادى و تكنولوژى نظامى عقب مانده‌اند به كشورهاى كوچك معروف شده‌اند.» «١» اين كشورها اغلب در عرصه رقابتهاى بين المللى به صورت انفعالى عمل كرده،