كشورهاى مستعمره، بعد از جنگ جهانى اوّل، تحت سيستم «سرپرستى» «١» قرار گرفتند. بر اساس آن قدرتهاى بزرگ سرپرستى اين كشورها را بر عهده گرفته و گزارش ساليانه در مورد «بهبود و توسعه» اين كشور ها را به جامعه ملل ارائه مى‌كردند.
پس از جنگ جهانى دوّم و تشكيل سازمان ملل متحد، كشورهاى مستعمره تحت سيستم «قيمومت» «٢» در آمدند. سيستم «قيمومت» تحت نظر شوراى قيمومت وابسته به سازمان ملل متحد عمل مى‌كرد.
بيشتر كشورهاى مستعمره در دهه ١٩٦٠ م كه «دوران استقلال خواهى و مبارزه با استعمار» لقب گرفته است، استقلال يافتند. جبهه‌هاى آزادى بخش اين كشورها بامبارزه مسلحانه مردمى عليه دولتهاى استعمارگر، دست بيگانگان را از كشورشان كوتاه كردند.
انواع كشورها از نظر توسعه و پيشرفت‌ طبقه‌بندى كشورها به «كشورهاى پيشرفته» و «كشورهاى درحال رشد و توسعه» و «كشورهاى عقب مانده.» كشورهاى پيشرفته:
كشورهايى كه از جهت درآمد ملّى، علم، تكنولوژى و ثبات سياسى در سطح بالايى قرار دارند «كشورهاى پيشرفته» ناميده مى‌شوند؛ مثل آمريكا، انگلستان، فرانسه، ژاپن، آلمان و عناوين ديگرى چون «كشورهاى توسعه يافته» و «جهان اوّل و دوّم» نيز به اين گروه از كشورها اطلاق مى‌شود. كشورهاى پيشرفته با سيستم اقتصادى بازار آزاد و سيستم سياسى دموكراسى به جهان اوّل مشهورند، درحالى كه جهان دوّم به كشورهاى توسعه يافته با سيستم اقتصادى سوسياليستى و سيستم سياسى تك حزبى گفته مى‌شود.